I went to a Byron Katie workshop in Amsterdam (is that true?)

WP_20140703_007My vacations are short and intense. Sometimes, they last about a day. But boy, what a day! I got up at 5AM, left the house at 6 and took a bus from Brussels to Amsterdam. There, at the Westerkerk (the church next to Anne Frank’s house), Byron Katie was going to give a workshop. It would cost me 80€, and well hey, if you count almost 8 hours of class, that makes only 10€/hour. And she came all the way from the USA, with a team, I’m sure.

I had heard about her years before, but only worked with the Four Questions once, a few months ago. I was suffering from an impossible relationship, so after watching a few dozens of her videos, I bought the book ‘I need your love. Is that true?‘ One evening I decided to give it a go: I filled out a ‘Judge Your Neighbor’ worksheet and did The Work. And it was over. In one night of  questioning, I ended months of torture. And for once, there was no need to replace love with aversion; I felt a stronger, truer love, free from childish tantrums and projections. Of course I got fascinated by this simple process!

So what is The Work? You can find plenty on the website. Basically, it consists of identifying the stressful thought behind your suffering, and questioning that thought :  1 Is it true? 2 Can you absolutely know that it’s true? 3 How do you react, what happens, when you believe that thought? 4 Who would you be without that thought? And then you turn your affirmations around (either by saying it is ‘not’ the way you thought, or that instead of the other person, it is YOU who does this, or should do that). That’s all ! (well, it is confronting, but the process is simple.)

And off I went to Amsterdam. I was prepared : I had questioned my lingering pains (and not found much, except maybe a slight irritation due to city life and Brussels’ horrid traffic management: sirens, motors, trucks, buses, pollution and even planes). So frankly, I did not at all feel the need nor the desire to do The Work before an audience with Mrs Katie herself.

Our bus was late, so I hopped into a taxi, telling the driver we needed to rush to Westerkerk as I was late for a conference. He wanted to know what the church service was about. “No, no, a lady from the USA is giving a workshop about ending suffering by questioning our thoughts!” So he proposed to start the workshop in the cab (traffic was slow).  He did well: he complained about his mom and his neighbor. He totally got it! It’s always THEIR fault! Then he wanted to know if it was also about God, and grabbed a worn book from underneath the papers on the passenger’s seat: Stephen Hawkins. The clean-cut Dutchman was reading a book by the scientist ‘with only one muscle left that still worked’, and we had our tiny metaphysical discussion. Welcome to Amsterdam.

At Westerkerk church, I was welcomed by a team of smiling folk. I was 30 minutes late and paid my 80€. There were 650 people inside! Standing at the counter, I could eye a little woman with a white sweater and white hair who was softly talking to the audience. The church was luminous and the atmosphere light, though later I realized that most people could barely see Byron Katie or the person she would invite on stage (her ‘parlor’). Some people were sitting with their eyes closed, others were writing things down on a work sheet – The Work in progress!

After what appeared to have been a meditative introduction, the rest of the day Byron Katie proceeded as in her videos: she’d ask the audience if anyone had questions, and  a few people would express their desire to do The Work with her. Some were invited into the ‘parlor’, while others could briefly expose their pains standing with a microphone. The first story was powerful, as we witnessed a kind of breakthrough: a woman who suffered because her brother had cut off all contact was guided through her beliefs and feelings towards the brother she had not spoken with for over 13 years. By the end, her face was radiant and open. The simple questions, repeated over and over, made her cry with relief as she let go of her thoughts of resistance and returned to the love she actually felt for her brother.

A dozen people from different countries also shared (or tried to share) their stories: a young woman WP_20140703_025suffering from moral harassment by her mentally ill mother (“We get bipolar mothers so they can show us what we have inside” and “She did not hug you because she would get sexual feelings and so not hugging you was a way of mothering you”), a mother whose young daughter was about to get brain surgery, where Mrs Katie questioned the audience: “Why can’t I absolutely know she will not ever be able to play the guitar and sing again?” and later: “We have to let go of our expectations about our children”. One man down right questioned the questions, asking how Byron Katie knows that it works, and something about intellectual comprehension. There was also the anxious young man, afraid to end up in a mental hospital like his mother and sister… I felt for all of them, and yet I can’t recall the outcomes of these stories. Maybe the 4 Questions are not that fitting for people who are in a deep crisis or suffer from severe PTSD(*)? I know Mrs Katie loves our daily stories (‘My mom’, ‘My boss’, and of course : ‘My neighbor’)  and several times she asked us all to raise our hands to see how universally banal our stressful thoughts are.

Mrs Katie would always ask a person about the subject of their story before inviting them on stage, and sometimes I found the talks slow, a bit unfocussed and hard to follow (also due to the set up and the acoustics of the church). At one point, Mrs Katie gracefully told a young woman she could not help her “as she had a closed mind”, and several times she told people that their stories or questions were not understandable and therefore not treated. It was impossible for me to keep listening for 7 hours. Sometimes, I wished I could have talked with/listened to other people. Simple stuff: “Hello, how are you? Are you having a good time?”  Instead, I went to buy a 2€ cup of coffee twice from the church crew and sipped it by myself, as I felt I could not disturb the nice lady or gentleman next to me who were maybe in the process of doing some big inner work. (if you read me: “Hello!” :) ).

Overall, I liked the moments when Byron Katie talked by herself most. Like when she explained she started The Work   because “I don’t ever want to hurt my children again with my frustrations!” (my favorite, I can relate to and I wish for any child or parent to relate to this). Or this one: “Angry humans are frightened humans, and instead of compassion, we offer them more of the same. If someone has cancer, we give love and support. When someone is fearful, we kick them.”And: “No one can make me angry. It is what I believe about that person and what they say that is the cause of my anger.” Another more original quote: “‘I love you’ is a very stressful thought. You have to spend the rest of your  life proving it! ‘I love’ is free.”

I still don’t know what this day of ‘workshop’ has brought me other than what the videos and books offered me. Have I learned anything new? Maybe the deepest work took place at the mini workshop in the taxi, or was it the work of patience sitting six hours on a bus? There was also my lunch hour in the sun, with a particular hunger for a bite of Amsterdam energy. Another highlight took place upon arrival in Brussels, where I found myself guiding a young Guatemalan man through the nightly South Station (Gare du Midi) in order to get the last tram to Molenbeek. He was surprised by the sight of so many men dressed in djellabahs, as he had never seen people from Morocco or heard of the ‘Ramadan’ in his country. That was quite an eye opener both for him and for me. Culture is not absolute, we are not the center of the world, Amsterdam is still beautiful… and I just spent a day with a lot of stuff happening. Hasta luego!

 

(*) PTSD: post traumatic stress disorder

 

 

 

 

12 radical self-care tips and more : let your hair hang down !

My short hairstory in pictures

Hair - that organ we know so little of and treat so thanklessly…

(you can scroll down to the 12 tips and 13 facts  if you are in a hurry – I know our society loves it when people hurry up, so I understand) :)

I don’t remember exactly how it all started, but one day I bumped into the videos of this lovely genuine lady, Tina Jones. To her, hair care was the ultimate form of being good to yourself. And I found that she was right. Thank you, Tina!

I started taking Radical Care of my hair almost 8 weeks ago. My point is that there must be more to ‘hair’, its role, its care and its beauty.

My hair history : I have a lot of fine dark chestnut-brown wavy hair. It is easy, not greasy nor dandruffy, and yet, as a child, I was never allowed really long hair. The longest I had was once in my thirties: down to the middle of my back (it was rather pretty!) As a teenage punkette, I dyed it all kinds of colors and treated it horribly: I cut it, poured coca cola (or glue!) on it when I was out of gel, and bleached it till it turned into straw. Punk life was the ultimate expression of self-hatred (we thought we hated ‘others’ or ‘society’), and hair had an important role in making our fury look razor sharp. Later, while I slowly slid out of punk, I started giving my hair henna treatments. It looked warm, healthy and mysterious, and this went on for about 20 years. Just last week,  an Afghan girl told me henna may accelerate greying. I do have a couple of grey hairs, and have been in a love/hate relationship with them for years, like an ongoing struggle between embracing the whitish neon luminosity of wisdom and resisting being seen as ‘old’ while not feeling ‘old’ at all. My hair… my struggle. Dear hair, let’s make peace now.

With this peace on my mind, I went to see a holistic hair dresser in Brussels. (If you wish to improve your relationship with your hair, hence with yourself, I can recommend him.) He started the treatment by analyzing my hair;  speaking for 20 minutes about my health as well as my personality. He also explained how every single hair is connected to micro nerves near our brain. While cutting, he turned each hair follicle around with his special technique. At that point, I wept huge hot tears. It was very painful, and I said: “Now I understand why Sikhs never cut their hair. Hair is such an emotional thing!” “Yes, it is”, said Mr Sébastien. It felt as though each hair had a memory, an emotion attached to it. (At that very moment, I secretly decided to never get my hair cut again.) He finalized the ‘do’ with a second cutting technique that gave some emotional relief. I also learned that each zone of hair on our head corresponds with a period in life, going from the past (in the back of the neck) to the future (towards the forehead). And I figured out: hair is like an organ!

Every culture or spiritual tradition has their belief about hair. Some think that after the age of procreation, a woman is no longer entitled to carry long manes, as hair would be a sign of fertility and exposing long hair an invitation to procreate. (Maybe that is why in so many cultures, women cover their hair?) One old friend used to say: “Hair is the algae of our thoughts”, like thoughts made visible. When you think of it, isn’t hair one of the most versatile and poetic things we carry with us? Soft, distinguished and yet like a connection with our instinctual animal memory? Remember the bible story of Samson, and how he lost his power after his hair got cut…

There must be a growing awareness of our capillary values, as not long ago I came across this text about American Indians who joined the army. The soldiers were sleeping in tents when a group of people  attacked the sleepers. The American Indians, who had very long hair, defended themselves the best. They were vigilant even in their sleep. Later in the study, their hair got cut, and they failed the same test – it appeared that with their long hair they had lost a kind of ‘antennae’, a sixth sense that made them such good warriors. (Apparently, these ‘antennae’ are able to come back after three years of growth, if during that time there is no aggressive intervention such as cutting or chemical treatments).

When I consider all this, and I discover how much pleasure true hair care gives me, I wonder why in our society people are encouraged to treat it so badly? We buy paraben filled shampoo, hair dressers use chemicals and boiling hot water, they comb and brush wet hair aggressively, cut it without affection and blow dry while burning and breaking our hair – which forces us to cut it again soon after. Why do we collectively agree with this kind of treatment?

So what have I been doing these last 2 months? First, I massage the ends of my hair with a bit of cold pressed coconut oil once or twice daily. Twice a week I give all of my hair a deep oil treatment, mixing  a tea-spoon of coconut oil with a few drops of neem oil. The deep treatment stays on overnight, and it works wonders ! My hair grows about 2cm per month (the average is 1,25 cm). The morning after a heavy oiling I wash it, and on that day it is at its softest, shiny and lustrous. I also made a natural leave in conditioner of aloe vera gel, which I spray on my wet hair after washing. This prevents tangling (no need for combing!) and gives the curls and waves a nice shape. For washing (every 3 days), I use an organic shampoo. My hair falls out less, and a lot of new hair is growing: there are plenty of ‘baby hairs’ sticking out on the top of my head !

I have tried a few other products such as Hersh Kalpi Tone (a very nice herbal mask, but it makes my hair look greenish due to the remainders of chemical coloring), Ancient Formulae Castor Oil (very softening, but a bit too chemical) and pure castor oil (made my hair like straw again). To me, nothing tops the simple coconut+neem treatments. If you wish to experiment, do try out different oils and products to find what works best for you. There are plenty of video tutorials, especially from Indian and African women.

This radical hair care that respects, nourishes and stimulates the health of my hair, is a form of self-care I have only just discovered, and it leaves me in awe with delight ! It is an enjoyable thing to do as it gives me a moment to connect with myself. I really look forward to these daily ‘spa moments’, massaging my scalp and hair, and feeling my freshly washed hair dancing freely.

My Hair Salon: coconut oil, neem oil and a wooden comb

My Hair Salon: coconut oil, neem oil and a wooden comb

My 12 hair care tips :
- wash your hair 2x/week or every 3 days
– do 2 washings: first time to wash out remainders of oil
– do not comb your hair when wet, as wet hair is more fragile
- instead of brushing to untangle, use a natural conditioner and ‘finger comb’
– do not fold your hair up in a towel to dry as you may break it, let it hang down
– when hair is dry, comb with a non static (wooden) comb

- be careful not to break your hair while attaching it, only use soft materials, no metal pins
- if you wish to grow longer hair, treat ends with coconut oil daily
- give your hair a deep oil treatment twice a week with the oil that suits your hair best
– for heavy oiling, start with massaging scalp for better blood circulation up to 30 minutes
– massage your scalp daily, best before sleep to induce relaxation
– cuddle your hair, it is there for you and needs your attention !

13 other things I learned about hair:
- hair grows faster in summer, thanks to the Vitamin D
– hair plays a major role in metabolizing Vitamin D for our body
– in many spiritual traditions, hair is left long by women and men
– we lose between 20 and 100 hairs daily
– the average the life span of one hair is 2-6 years (can be longer if treated well)
– chemical hair coloring may temporarily stop hair from growing

-  hair attains its perfect length when never cut, and it will not grow longer
– proteins and biotin encourage hair growth
– cutting hair costs extra protein, as the hair will use up more protein to grow back
– hair loss and early greying can be slowed with coconut/neem/castor oil
– Ayurveda offers natural food remedies against greying and hair loss

– combing hair in all directions promotes blood circulation for optimal health
– ‘bangs’ cover forehead, thus preventing the porous bones from being infused with light which may have an influence on brain activity (is that why bangs give this ‘innocent’ look?)

 

Brussels is Love vous encourage à voter PROBRUXSEL, bien sûr!

Ceci n’est pas un billet politique

Je m’appelle Marlene. Mes parents étaient originaires des Pays-Bas. Et pourtant, je me considère comme une vraie Bruxelloise:

- c’est ici que j’ai fréquenté quelques écoles néerlandophones,
– c’est ici que je suis devenue plutôt franco/anglophone suite à une vie professionnelle et sociale bruxelloise,
– c’est ici que j’ai enseigné avec joie la langue de Vondel pendant 12 ans,
c’est ici que je me ballade, entre les arbres en fleurs et la litière des rues, faisant un slalom parmi les perles de beauté et le manque total de vision urbanistique,
– et enfin, c’est ici que je paye des impôts et un loyer. Et des tickets de tram. Et des taxes communales.

Alors, la politique ? Si vous connaissez mon blog, vous savez que je suis assez engagée. Il y a quelques années, je me suis plongée dans la réalité du sans-abrisme et de la précarité en organisant des actions de respect et de sensibilisation. C’était juste avant que les politiques aient démarré leur panique annuelle du mois de novembre, lorsqu’ils constatent soudain qu’à Bruxelles quelques milliers de personnes vivent à la rue…

Plus récemment, j’ai suivi la lutte des 450 réfugiés afghans qui ont logé 5 mois dans l’Église du Béguinage au centre de Bruxelles. Vous trouverez quelques témoignages d’Afghans sur ce blog.

Malgré le fait d’avoir un peu fréquenté les institutions internationales, je n’ai jamais connu ni tour d’ivoire ni cage dorée, et j’en suis heureuse.  J’ai expérimenté de près les réalités du marché du travail et de ceux qui le régissent. J’ai aussi connu celles de la vie d’indépendante, et la corde raide de la superwoman devant jongler entre l’emploi et l’enfant à chercher à l’école avant 18h…

Vivre avec la réalité bruxelloise  – voilà ce que les politiques ne semblent pas trop aimer faire. Bruxelles, gérée par des politiciens dont les électorats respectifs se trouvent surtout dans les deux autres régions du pays,  semble de plus en plus ingérable en tant que ballon de jeu dans l’arène des luttes pour des intérêts qui dépassent Bruxelles et les Bruxellois.

Savez-vous qu’officiellement, nous vivons dans une ville bilingue qui en réalité est au moins trilingue, mais que dans la pratique la loi interdit le multilinguisme, puisque tout est communautaire ? Ainsi nous n’avons ni enseignement, ni médias, ni listes électorales bilingues..! Moi qui suis trilingue, j’ai été obligée de choisir un rôle linguistique qui me collera à jamais à la peau, tandis que je ne m’identifie ni à l’un, ni à l’autre !

Depuis quelques mois, certains dysfonctionnements nous touchent jusque dans ce que nous avions de plus précieux: notre ciel ! Dans quel pays, autre que la Belgique, les habitants sont-ils survolés non pas selon les lois de l’aviation et du sens commun de sécurité et de lois sur les nuisances, mais d’après le rôle linguistique des habitants qui vivent en dessous ?

“Travaillons à rendre respect et amour-propre à cette belle capitale belge et européenne si malmenée”, me suis-je murmuré depuis bientôt 4 ans, avant de finalement proposer ma candidature à PRO BRUXSEL pour les élections régionales. Tout était en ordre,  documents remplis et liste prête, jusqu’au moment où… le président Philippe Delstanche et moi-même nous soyons rendus compte de ma nationalité. Malheur ! Je suis hollandaise ! Je n’ai pas le droit de me présenter aux régionales.

Et quoi donc ?! Bruxelles a une population composée de 32% de personnes non belges, et un nombre encore plus élevé d’habitants dont les parents ou grand-parents sont d’origine non belge ! Ne sommes-nous donc pas tous des Européens, p*tain p*tain ? Non. La Belgique l’a fixé par la loi: j’aurais pu me présenter aux élections communales ou européennes, mais pas aux régionales. Pourquoi ? Parce qu’une participation de tous les habitants de la capitale pourrait causer un vrai changement politique. Et ça, nos décideurs flamands et wallons ne voudraient pas. 

Sortons Bruxelles des rapports de forces, des jeux des uns contre les autres, de la gauche contre la droite, des Flamands contre les Wallons. Votons pour cette ville complexe, riche de ses atouts uniques et qui ne demande qu’à s’épanouir.

photo1Avec Alain Maskens et son dernier essai ‘Bruxellois, Révoltez-vous!’ (click pour l’E-book):
“Alain Maskens, médecin et essayiste, a été l’un des pionniers du ‘nouveau mouvement bruxellois’.
Il livre ici son troisième essai sur le fédéralisme belge et ses conséquences pour Bruxelles.”

Vous pouvez voir le programme de PRO BRUXSEL ici.

 

~ cet article n’engage que son auteur ~

 

Jagdeep Kaur Khurana (18): nous n’avons pas quitté l’Afghanistan pour faire du tourisme

jagdeepVenue d’Afghanistan avec ses parents et sa soeur il  y a 5 ans, Jagdeep (18 ans) a passé son CEB (diplôme d’enseignement primaire) en une année et d’un coup. Maintenant, elle suit l’enseignement général secondaire et elle veut devenir cardiologue chirurgien. Seul problème: sa famille n’a toujours pas de papiers.  

Quels sont tes souvenirs d’Afghanistan?
J’ai dû avoir 8 ans lorsque j’ai commencé à comprendre la vie en Afghanistan; je ne sortais pas assez que pour me rendre compte de la guerre. On avait un jardin à Kaboul, et on allait au Temple sikh où j’ai suivi un cours de punjabi, puis une prof venait à la maison pour m’enseigner l’anglais et un peu de culture générale. C’est tout…

Plus tard, la situation s’est empirée, et mon père a décidé de ne plus me laisser sortir pour aller au cours. En Afghanistan, c’est la guerre depuis 37 ans, et en plus il y a une guerre contre les filles qui est encore pire: tu peux te faire violer ou kidnapper, et même la police est parfois complice.

Avant le Taliban, l’Afghanistan était un peu comme la Belgique: les femmes travaillaient et s’habillaient comme elles voulaient. Depuis, on n’avait plus le droit. A la limite, si on voyait la main d’une femme dépasser sa burqa, on la lui coupait. La plupart des Afghans pensent qu’il est inutile qu’une fille aille à l’école. Elle n’a qu’à se marier. Par contre, mon père a voulu que j’étudie, du coup il m’a offert des cours particuliers.

Es-tu plus heureuse ici? 
L’Afghanistan, c’est ma terre, mon pays. Mais quand je regarde l’avenir et que je le compare avec mon passé, c’est ici, en Belgique, que je suis plus heureuse. On dit souvent que la Belgique est un petit pays. Mais mis à part la situation politique un peu compliquée, je trouve que tout est nickel ici. Pendant mes 5 années à Charleroi, je n’ai pas vu de racistes, tout le monde a bien voulu devenir ami avec moi. Même si ma religion, le Sikhisme, est peu connue ici, je me suis toujours sentie bien accueillie.

Quels sont tes rêves, tes passions?
Je voudrais devenir médecin, et me spécialiser en chirurgie cardiaque. Je suis fascinée par le fonctionnement du corps. Je voudrais comprendre, et surtout le coeur, car sans lui il n’y a pas de vie. J’aime lire aussi, je lis tout. A l’école, on nous demande de lire un livre par mois et d’en faire un résumé. Alors quand je lis, j’éteins mon Facebook! Je suis allée à la Foire du Livre avec ma prof de Latin, et j’ai trouvé plein de beaux livres en anglais. Je suis tombée sur le livre ‘I am Malala’, la jeune Pakistanaise sur qui le Taliban a tiré. Je voudrais faire aussi un jour écrire un livre, pour tout dire. Tout ce qui ne se dit pas dans les médias. Là, je participe à un atelier d’écriture pour réfugiés: nous apprenons à écrire notre histoire, qui sera reprise dans un livre collectif. Chacun écrit son histoire personnelle, pour finalement se rendre compte qu’elles ont toutes quelque chose en commun: nous venons ici car nous avons fui un pays où nous étions en danger.

L’Afghanistan te manque?
Je n’ai plus de famille en Afghanistan. Si nous avons quitté l’Afghanistan, ce n’était pas pour nous distraire ou pour faire du tourisme. Alors, non: même si j’y avais de la famille, je ne voudrais pas y retourner. C’est ici que j’ai vécu mon adolescence, c’est ici que j’ai commencé à apprendre la vie, les humains, et comment ça se passe….

As-tu un dernier message pour les lecteurs de ce blog?
Si vous croisez un réfugié, un immigré, ne jugez pas avant d’avoir écouté son histoire. Il est vrai que les profiteurs existent, et je comprends que la Belgique ne puisse pas accepter tout le monde. Mais ne nous mettez pas tous dans le même sac. Parmi les Sikhs que j’ai croisés en Belgique, tous désirent travailler et assumer. C’est comme les Flamands: ils ne sont pas tous racistes. Et les Wallons ne sont pas tous paresseux. Laissons tomber les préjugés.

Et puis encore ceci: s’entendre dire, après 5 années passées ici à nous intégrer, que maintenant il faut partir… ce n’est pas juste. Nos 5 années ici ont-elles vraiment été nulles et non valables? Vous ne feriez pas ça à votre propre fille…

Propos recueillis par Marlene N.

Article in English here

‘The Paradox of Nonexistence': interview met regisseur Abbas Shirafkan

castIk ontmoet acteur/regisseur Abbas Shirafkan in de huurwoning van de familie Kapoor in Tienen. Hij draait er een docudrama over het leven van deze Afghaanse sikh familie die al 7 jaar in België wacht op papieren om aan een nieuw leven te kunnen beginnen(*). ‘The Paradox of Nonexistence’ is een onafhankelijke produktie en vertelt in 30 minuten de verhalen van de familie, doorspekt met oorlogsbeelden uit Afghanistan en flashbacks van de lijdensweg van een jonge scholier, Paramjeet Singh Kapoor (18).

Wat sprak je zo aan in het verhaal van Param?
Kijk, in zekere zin heb ik doorstaan wat hij nu ook meemaakt. En ik heb ervan geleerd. Ik ben nu Belg, maar ik ben in ’95 samen met mijn vader uit Iran gevlucht. Hij was daar bevoegd voor de wegencontrole, en had dingen gedaan die de regering niet bevielen, enkel om de plaatselijke bevolking te steunen.  Toen het gevaarlijk werd zijn we hals over kop gevlucht en met het eerste vliegtuig zo’n beetje per toeval in België beland.

Hoe verliep dat eerste contact met België ?
Het rare is dat het Commissariaat voor de Vluchtelingen in België de mensen aanzet tot liegen. De vragen zijn zo absurd: “wat was de kleur van de taxi waarmee jullie naar de luchthaven zijn gegaan?” – je hebt geen idee, dus je zegt maar wat. Daarna komt er een tweede interview, maar dat kan 8 dagen, 3 maanden of zelfs een jaar duren, hetgeen op zich al een marteling is. En als je dan iets anders antwoordt op diezelfde vragen dan kan dat fataal zijn: je hebt namelijk gelogen! Ze formuleren het op zo’n manier dat ze je in de val lokken, en uiteindelijk hebben de beste leugenaars de meeste kans op slagen. En tijdens de hele procedure heeft België je vingerafdrukken, dus je mag het territorium niet verlaten. En dan is er altijd de angst om teruggestuurd te worden – beeld je die spanning eens in. Dat is nu waar de familie van Param al 7 jaar in zit.

“En toch hebben we geprobeerd om als normale mensen te leven. Mijn zus had een vast contract. Ik ging naar school.” — Param Kapoor in ‘The Paradox of Nonexistence’

Wat is het alternatief?
Ik denk dat iedereen die binnenkomt een kans zou moeten krijgen. Geef een verblijfskaart van een jaar, en op het eind een evaluatie: is het strafblad nog steeds blanco? Hebben ze zich aangepast, de taal geleerd? Zorg ervoor dat een correct mens mag blijven, en dat profiteurs, die het hier proberen en dan weer ergens anders, of die gaan stelen, teruggestuurd worden. Het wordt hoog tijd dat integratie leuk wordt gemaakt met een inburgeringsprogramma waarbij de cultuur wordt aangeleerd, en niet alleen een schools examen. Geef mensen hoop, en iets waar ze écht mee bezig zijn. En zorg voor een betrokken follow-up. Er zijn genoeg mensen die werk zoeken en dit graag zouden doen!

Wat zijn volgens jou de grootste sociale problemen in België ?
Met veel ‘vreemdelingen’ loopt er iets fout: zoveel kinderen hangen op straat terwijl de ouders thuis nog meer kinderen maken. Die worden aan hun lot overgelaten, en dan gebeuren er soms gruwelijke dingen. Hoe komt dat? Door onderhuidse frustratie, en woede. Ze zitten soms jaren zonder papieren, en hebben geen enkele toekomstvisie. Als antwoord krijgen ze GAS boetes, en die zorgen alleen maar voor nog meer woede thuis. Ik heb ooit een Belgische man bijgestaan op de autosnelweg, en kreeg daar 350€ boete voor. Een andere keer hielp ik een zwerver, en een agent sloeg me met een matrak. En toen ons familiebedrijf failliet ging voelde ik elke dag woede, enkel al wanneer ik naar de brievenbus liep. Meer blauw op straat, meer camera’s, is dat het enige contact dat de maatschappij te bieden heeft? Ik wil de kijkers graag wakker schudden door deze pijn een gezicht te geven, en een authentieke eigen stem. Param is een jongen boordevol talent, evenals zijn zus, en hun ouders doen ontzettend hun best om de taal te leren en werk te zoeken. Ze hebben nooit iets fouts gedaan en toch zitten ze muurvast door het systeem.

Jij bent ex-vluchteling, en ik kan niet anders dan je deze vraag stellen: waarom zijn mensen zoals jij zo zeldzaam, en worden mensen zonder papieren zo vaak aan hun lot overgelaten?
Ja, dat is typisch, en Param vertelt dat ook in de film: hij ging in het zwart werken om zijn familie te steunen, en werd uitgebuit door een man die een paar jaar voordien in dezelfde situatie had gezeten als hij. Hij was nu rijk, hij was de baas, en Param moest slavenarbeid verrichten. Dat is iets menselijks: als je moeite doet en je geraakt ergens, dan ga je anderen proberen te domineren. Je was eerst onder aan de ladder en nu sta je boven. Die positie wil je niet kwijt. Gelukkig zijn we niet allemaal zo: mijn vader bijvoorbeeld heeft tot aan zijn dood een achttal Iraanse families bijgestaan. Want hij wist hoe ellendig je je voelt als je moet gaan slapen met het idee dat je morgen geen melk zult kunnen kopen voor je kind.

Tot slot de film: hoe is het hele projekt tot stand gekomen?
Param had na een persoonlijk drama zijn verhaal gedaan bij een paar instanties, en die spoorden hem aan om het neer te pennen. Iemand heeft hem toen aangeraden er een film van te maken, en van het één kwam het ander: jongerenprojekten van de Stad Leuven en Youth in Action (van de Europese Commissie) hebben voor een kleine subsidie gezorgd. Onze crew werkt voor een tiende van de normale prijs, gewoon omdat het verhaal ons nauw aan het hart ligt en we erin geloven. Een laatste boodschap: we zijn allemaal mensen, en niemand gaat zonder reden zijn land en zijn familie achterlaten. Ik kan je verzekeren: in Iran of in Afghanistan kan je door één kogel gedood worden. Maar hier word een vluchteling elke dag een beetje vermoord.

Marlene N.

(*) Zie ook de interviews met Manmeet Kaur en Param Singh Kapoor

Facebook pagina met nieuwtjes en updates van de set

A Bruxelles, on se réveille avec le bruit des avions (‘Toujours plus de survols’)

brusselsislove:

Absolument. A Ixelles, de jour et de nuit on dirait qu’une guerre a commencé. Merci, Yvan, de nous tenir au courant. Car moi, je n’y comprends rien. Dans de vrais pays, avec de vraies villes, on évite justement ce genre de situation. Et on contourne les grandes villes.

Originally posted on bruxselsfuture:

____________________

Les nouvelles routes aériennes du Plan Wathelet s’installent par étapes. Ce sont de nouveaux quartiers densément peuplés de Bruxelles qui sont actuellement survolés de jour comme de nuit.  Mais aucune mesure structurelle n’est prise pour limiter le trafic sur cet aéroport urbain situé à moins de 2 km de la Région la plus densément peuplée du pays.
Le gouvernement flamand dépose plainte au Conseil d’Etat. Le gouvernement bruxellois … se tâte. Les communes bruxelloises se taisent ou murmurent.
Et pendant ce temps la presse annonce de nouvelles liaisons aériennes à Zaventem comme une bonne nouvelle. Cocorico : ” Quinze nouvelles liaisons sont prévues à l’aéroport de Zaventem. 204 destinations proposées à Brussels Airport durant l’été. “ (Le Soir 14/02/14)

View original

Manmeet Kaur: ‘Als vrouw geboren worden is in Afghanistan een misdaad.’

Article en français ici

Manmeet Kaur Kapoor (21), geboren in Kabul (Afghanistan), leeft al 7 jaar in België maar kreeg tot nu toe nog geen verblijfsvergunning.

meet 3Toen ik pas geboren was, wist ik het nog niet, maar al snel heb ik beseft: als vrouw geboren worden staat in Afghanistan gelijk met een misdaad waarvoor je de rest van je leven gestraft word.

In Afghanistan is een meisje heel haar leven afhankelijk: vanaf haar geboorte moet ze luisteren naar papa. En zodra ze trouwt wordt ze afhankelijk van haar man en diens familie. Ze is ook nog eens verantwoordelijk voor de eer van haar vader.

Kijk, ik ben Sikh(*). Onze religie is afkomstig uit India. In het Hindoeisme moest de vrouw, wanneer haar echtgenoot overleed, ook sterven. Zo weinig was ze waard. Ook was er het kastensysteem dat rijken en armen  onderverdeelt met allerlei gebruiken en codes. Onze eerste Guru Nanak Dev ji heeft met het sikhisme de verschillen tussen mannen en vrouwen en tussen arm en rijk opgeheven.

In Afghanistan ging het vroeger zo: mijn mama was 16 toen ze haar hand kwamen vragen. Er werd niet naar haar mening geluisterd, er werd haar gewoon op een dag verteld dat ze verloofd was. Pas op het huwelijksfeest kreeg ze haar man te zien. En nee, vriendschappen tussen mannen en vrouwen kunnen niet, dat is taboe ! Gelukkig is het nu aan het veranderen binnen de Sikh gemeenschap, maar in Afghanistan gaat het nog steeds zo.

Het leven van een meisje in Afghanistan is heel erg: als ze zo’n 15 jaar oud is wordt ze uitgehuwelijkt, en als ze zwanger is en een echografie aantoont dat ze een meisje verwacht, wordt er vaak abortus gepleegd. Ondanks onze vooruitstrevende religie, hebben we in deze cultuur geleefd. Toen ik ‘Duizend schitterende zonnen’ (Khaled Hosseini) las, heb ik erg moeten huilen. Wat hij vertelt heb ik zelf niet meegemaakt, maar wel om me heen zien gebeuren: vrouwen die kinderen blijven maken in de hoop een zoon te baren.

meet 5In Afghanistan laten ze meisjes niet studeren. Ik begrijp wel waarom: ik heb iets van de wereld gezien en ben naar school geweest, en ben dus in staat uit te maken wat goed voor me is en wat niet. Ze zijn bang dat als een meisje zelfstandig wordt, ze niet meer naar haar ouders en haar man zal luisteren. Zonder onderwijs blijft een meisje hulpeloos.

Een vrouw is dus eerst afhankelijk van haar vader, dan van haar man, en daarna zelfs van haar zoon. Ik wil onafhankelijk zijn, zodat ik voor mezelf kan zorgen. Ik ben mijn ouders erg dankbaar dat ze me vrij genoeg gelaten hebben zodat ik mezelf kan ontplooien! Door het vertrouwen dat ik van mijn ouders krijg, heb ik geleerd open te zijn en me uit te drukken.

Verleden jaar ben ik bij Maggie De Block geweest, samen met het steuncomité van de uitgeprocedeerde Afghanen. Ze hadden me uitgekozen om bij de Staatssecretaris van Asiel en Migratie ook het woord te nemen. Mevrouw De Block zei: “Ga terug naar Afghanistan.” Ik antwoordde: “Afghanistan is geen Turkije of Marokko, hoor. Het is niet veilig daar”, en: “Beseft u wel wat er gebeurt met de mensen die u terugstuurt? Ze hebben daar geen woning, geen eten, ze sterven gewoon van de kou en de honger.  En velen worden vermoord door de overheid en de Taliban.”

Afghanistan is zo gevaarlijk dat we bereid zijn onze families, vrienden én geboorteplek achter te laten. Ik was zo’n 14 jaar oud toen ik er vertrok, ik weet nog heel goed hoe mijn huis en onze gurdwara (Sikh tempel) er uitzagen. En ja, ik mis mijn land soms, vooral dan mijn oma en mijn beste vriendin. Mijn oma is gestorven en ik heb al 7 jaar geen contact met mijn vriendin want ze heeft geen telefoon. Ik vraag me af waar zij nu is… De Afghaanse families die vluchten hebben al hun bezit moeten verkopen om de mensensmokkelaars te betalen. Dan komen ze hier werken aan een toekomst, ook voor hun kinderen, tot ze op een dag een brief krijgen met negatief advies, en het verzoek om het land te verlaten. Dat is ons ook overkomen, na jaren van inspanning en ons aanpassen.

Hoe ik leef? In voortdurende onzekerheid. Ik weet niet wat er morgen met mij gaat gebeuren; word ik hier wakker of in Afghanistan? Ik voel me elke dag zo machteloos wanneer ik als jong meisje thuis zit en moet toekijken hoe mijn vader en moeder een hele dag gaan werken voor 10€. Ik zou zo graag ook de handen uit de mouwen steken, maar ik moet eerst een arbeidskaart krijgen. Verder koop ik bijna nooit iets leuks, want ik heb het geld niet. En een dier heeft in België ten minste nog een identiteit. Ik heb geen identiteit, zo voelt het.

Teruggaan naar Afghanistan? Dat betekent voor mij ‘de gevangenis': direkt trouwen met iemand die ik niet ken, problemen voor mijn ouders omdat ik een meisje ben, en vooral: geen toekomst. Alles wat ik hier in België geleerd heb kan ik daar niet gebruiken. Erger nog: ik màg het daar niet gebruiken.

Ik kan je verzekeren: de afgewezen Afghanen die hier in de Begijnhofkerk zitten, en ook zij die nog een woning hebben, die sterven elke dag een beetje. Geloof me, ze piekeren over hun toekomst en hun kinderen. Ze gaan elke dag een beetje dood. Ik dank God dagelijks, omdat ik nog te eten heb, en een dak boven mijn hoofd. En dan denk in aan de mensen in Afghanistan, die daar zonder eten zitten, in de kou, terwijl ik het hier best goed heb. Dan ben ik dankbaar. Maar aan de andere kant besef ik: misschien ben ik het morgen ook allemaal kwijt.

Interview: Marlene N.

Foto met camera: Jc Scarron

(*) zie ook deze site over de situatie van de Afghaanse Sikh en Hindoe minderheden

en een onderhoud met Param Singh Kapoor hier