Over bloggers, het Vlaamse medialandschap en het belang van een scheerstijl

Eveneens gepubliceerd op opiniestukken.nl: Het Vlaamse medialandschap mist kritische onderzoeksjoernalistiek

Ik heb gisteren naar VTM gekeken. Op zich een artikel waard, want ik kijk steeds minder televisie. Een nieuw programma over ‘rare mensen in Vlaanderen’. Jambers, maar dan anders. Entertainment, zo bleek. En dit terwijl in Aartselaar een koppel vrouwen onlangs het slachtoffer werd van hevig antisemitisch geweld.

Jambers, dat was die slechtgeschoren meneer met leren jasje die bizarre mensen opzocht. Aan het einde van zijn uitzendingen zei men dingen als “Goh…” en “Zeg, amai!” Ik heb in die tijd – hij was een voorloper van de Reality-TV – met een zeker schuldgevoel van het kitscherige voyeurisme van de VTM-stiekemerd gesmuld. Jambers, dat was hapklare videocam entertainment van voor het Internet, maar de portretten van zijn rare vogels vergat ik regelrecht.

Demoustier, gerespecteerd oorlogsreporter die veel heeft meegemaakt, gaat op zijn beurt – en met dezelfde journalistieke scheerstijl – voor VTM rare verschijnselen van onze decadente maatschappij opzoeken. Een eerdere ‘Demoustier’ op VTM ging over BDSM (“Kijk, tepelklemmen uit de Brico!”). Gisteren ging het over Afrikaanse mannen, sapeurs in kleurrijke kostuums die de show stelen in de Brusselse Matongé wijk. Leuk idee. Wat ik ervan geleerd heb? 1) Dat Mister Brown dure merkkleding koopt en daar best trots op is. Zo trots dat ie ermee de straat opgaat – maar dat wist ik al, want ik heb ook al eens door die wijk gewandeld. 2) Dat Miss Brown misschien niet veel in de pap te brokken heeft over hoe hij zijn geld uitgeeft. 3) Dat sommige kindertjes héél misschien aan ondervoeding zullen lijden zodat Papa met mooie manchetknopen kan pronken – maar zo’n donkerbruin vermoeden had ik al. Over de geschiedenis, de betekenis en het waarom van het uit Congo overgekomen sapeurs-fenomeen werd men echter niets wijzer.

Een programma over bijzondere maatschappelijke verschijnselen zou, indien gepleegd met een sterke visie en degelijke achtergrondinformatie, niet alleen verrijkend zijn, maar naast amusement bieden ook een rol kunnen spelen in het doorbreken van vooroordelen. Met enkel grappige plaatjes en caricaturale conversaties bereik je in het ergste geval het tegenovergestelde. En ik wil zo graag wijzer worden, en in een land leven waarin mensen minder kortzichtig, racistisch en gewelddadig tekeer gaan! Toegegeven: het programma dat ik gisteren zag pretendeert nergens aan onderzoeksjournalistiek te doen – à la Louis Theroux, wiens reportages me vaak lang bijblijven. Gisteravond zette ik weer eens de televisie uit met een geest die slaperiger was dan voordat ik hem aanzette. Het was dan ook al laat.

Vanmorgen stelde ik me vragen over het Belgisch-Vlaamse medialandschap: waarom voel ik me er zo weinig bij betrokken? VTM maakt een eigen produktie. Zoiets gebeurt niet vaak meer op zenders die vooral meehobbelen in het copy/pasten van spelprogramma’s en reality shows. Een nieuw programma is toch een review waard? Kritiek betekent dat er gekeken en nagedacht wordt. Méégedacht ook. Dus ging ik op zoek naar media die naar de media kijken. Kranten, tijdschriften, online sites met columnisten… En prompt kwam mijn polemische ik naar boven: over het hele ‘Demoustier op VTM’ programma heb ik maar één artikeltje gevonden, in Humo. Bitter weinig.

Als je bedenkt hoeveel mensen er tegenwoordig ‘Communicatie’ studeren, is het toch schrikbarend hoe weinig kritisch er over al die communicatie gecommuniceerd wordt? Willen we niet meer van elkaar leren? De Standaard, De Morgen en Humo, en dat is het zo’n beetje. In Vlaanderen geen scherpe sites als geenstijl.nl, en zelfs geen joop.nl. In België doen bloggers tegenwoordig diepgaander onderzoek en bereiken onbetaalde particulieren meer dan de ‘mainstream’ media die vaak slechts berichten van Belga, Reuters of AFP overnemen.

Zo haalde het nieuws over het antisemitische geweld tegen de twee vrouwen – een Vlaamse getrouwd met een Israëlische – door hun buren gestalked en zelfs het ziekenhuis ingeslagen (‘We komen het werk van de Duitsers afmaken!‘), onlangs de pers nadat blogger Marcel Sel er een uitgebreid artikel over publiceerde. Dit nieuws uit Aartselaar, anno 2013, zou toch een schreeuw moeten zijn om intelligentere berichtgeving in de ‘mainstream’ media en een meer verantwoordelijke rol van de pers?!

Journalistiek is tegenwoordig een weinig pedagogische werkplek van vriendjespolitiek en broodwinning, zo lijkt het. En opinies zijn gevaarlijk en zelfs strafbaar geworden.

Who cares?‘ zei iemand gisteren ter verdediging van het VTM programma in een Facebook commentaar. Tsja. Tegen onverschilligheid kan ik echt niet op. I care, ik ben trouwens van plan dat nog een tijdje te blijven doen. En ik ga een boek lezen, zoals die mensen vandaag op Taksim. Stukken mooier toch dan die eeuwige smartphones?

Taksim Square Book Club

2 thoughts on “Over bloggers, het Vlaamse medialandschap en het belang van een scheerstijl

  1. Hey hallo,
    Weet je nog, van toen ? “Hé, er is geen bal op de tv…” Toen niet en nu niet. En ik denk niet dat het er alleen maar slechter op wordt in het medialandschap omdat jij en ik met de dag intellectueler worden.
    Ik heb pardoes een Boeket “gekregen” van Belgacom, en dat terwijl ik hoegenaamd geen televisie kijk. Ik vind het absurd.
    Die Theroux, daar keek ik ook wel eens naar (veilig gluren) maar daar heb ik nu geen behoefte meer aan. Liever, net zoals je zegt, een boek, een zacht kopje thee en een warme poes.
    Be good,
    M.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s