Manmeet Kaur: ‘Als vrouw geboren worden is in Afghanistan een misdaad.’

Article en français ici

Manmeet Kaur Kapoor (21), geboren in Kabul (Afghanistan), leeft al 7 jaar in België maar kreeg tot nu toe nog geen verblijfsvergunning.

meet 3Toen ik pas geboren was, wist ik het nog niet, maar al snel heb ik beseft: als vrouw geboren worden staat in Afghanistan gelijk met een misdaad waarvoor je de rest van je leven gestraft word.

In Afghanistan is een meisje heel haar leven afhankelijk: vanaf haar geboorte moet ze luisteren naar papa. En zodra ze trouwt wordt ze afhankelijk van haar man en diens familie. Ze is ook nog eens verantwoordelijk voor de eer van haar vader.

Kijk, ik ben Sikh(*). Onze religie is afkomstig uit India. In het Hindoeisme moest de vrouw, wanneer haar echtgenoot overleed, ook sterven. Zo weinig was ze waard. Ook was er het kastensysteem dat rijken en armen  onderverdeelt met allerlei gebruiken en codes. Onze eerste Guru Nanak Dev ji heeft met het sikhisme de verschillen tussen mannen en vrouwen en tussen arm en rijk opgeheven.

In Afghanistan ging het vroeger zo: mijn mama was 16 toen ze haar hand kwamen vragen. Er werd niet naar haar mening geluisterd, er werd haar gewoon op een dag verteld dat ze verloofd was. Pas op het huwelijksfeest kreeg ze haar man te zien. En nee, vriendschappen tussen mannen en vrouwen kunnen niet, dat is taboe ! Gelukkig is het nu aan het veranderen binnen de Sikh gemeenschap, maar in Afghanistan gaat het nog steeds zo.

Het leven van een meisje in Afghanistan is heel erg: als ze zo’n 15 jaar oud is wordt ze uitgehuwelijkt, en als ze zwanger is en een echografie aantoont dat ze een meisje verwacht, wordt er vaak abortus gepleegd. Ondanks onze vooruitstrevende religie, hebben we in deze cultuur geleefd. Toen ik ‘Duizend schitterende zonnen’ (Khaled Hosseini) las, heb ik erg moeten huilen. Wat hij vertelt heb ik zelf niet meegemaakt, maar wel om me heen zien gebeuren: vrouwen die kinderen blijven maken in de hoop een zoon te baren.

meet 5In Afghanistan laten ze meisjes niet studeren. Ik begrijp wel waarom: ik heb iets van de wereld gezien en ben naar school geweest, en ben dus in staat uit te maken wat goed voor me is en wat niet. Ze zijn bang dat als een meisje zelfstandig wordt, ze niet meer naar haar ouders en haar man zal luisteren. Zonder onderwijs blijft een meisje hulpeloos.

Een vrouw is dus eerst afhankelijk van haar vader, dan van haar man, en daarna zelfs van haar zoon. Ik wil onafhankelijk zijn, zodat ik voor mezelf kan zorgen. Ik ben mijn ouders erg dankbaar dat ze me vrij genoeg gelaten hebben zodat ik mezelf kan ontplooien! Door het vertrouwen dat ik van mijn ouders krijg, heb ik geleerd open te zijn en me uit te drukken.

Verleden jaar ben ik bij Maggie De Block geweest, samen met het steuncomité van de uitgeprocedeerde Afghanen. Ze hadden me uitgekozen om bij de Staatssecretaris van Asiel en Migratie ook het woord te nemen. Mevrouw De Block zei: “Ga terug naar Afghanistan.” Ik antwoordde: “Afghanistan is geen Turkije of Marokko, hoor. Het is niet veilig daar”, en: “Beseft u wel wat er gebeurt met de mensen die u terugstuurt? Ze hebben daar geen woning, geen eten, ze sterven gewoon van de kou en de honger.  En velen worden vermoord door de overheid en de Taliban.”

Afghanistan is zo gevaarlijk dat we bereid zijn onze families, vrienden én geboorteplek achter te laten. Ik was zo’n 14 jaar oud toen ik er vertrok, ik weet nog heel goed hoe mijn huis en onze gurdwara (Sikh tempel) er uitzagen. En ja, ik mis mijn land soms, vooral dan mijn oma en mijn beste vriendin. Mijn oma is gestorven en ik heb al 7 jaar geen contact met mijn vriendin want ze heeft geen telefoon. Ik vraag me af waar zij nu is… De Afghaanse families die vluchten hebben al hun bezit moeten verkopen om de mensensmokkelaars te betalen. Dan komen ze hier werken aan een toekomst, ook voor hun kinderen, tot ze op een dag een brief krijgen met negatief advies, en het verzoek om het land te verlaten. Dat is ons ook overkomen, na jaren van inspanning en ons aanpassen.

Hoe ik leef? In voortdurende onzekerheid. Ik weet niet wat er morgen met mij gaat gebeuren; word ik hier wakker of in Afghanistan? Ik voel me elke dag zo machteloos wanneer ik als jong meisje thuis zit en moet toekijken hoe mijn vader en moeder een hele dag gaan werken voor 10€. Ik zou zo graag ook de handen uit de mouwen steken, maar ik moet eerst een arbeidskaart krijgen. Verder koop ik bijna nooit iets leuks, want ik heb het geld niet. En een dier heeft in België ten minste nog een identiteit. Ik heb geen identiteit, zo voelt het.

Teruggaan naar Afghanistan? Dat betekent voor mij ‘de gevangenis': direkt trouwen met iemand die ik niet ken, problemen voor mijn ouders omdat ik een meisje ben, en vooral: geen toekomst. Alles wat ik hier in België geleerd heb kan ik daar niet gebruiken. Erger nog: ik màg het daar niet gebruiken.

Ik kan je verzekeren: de afgewezen Afghanen die hier in de Begijnhofkerk zitten, en ook zij die nog een woning hebben, die sterven elke dag een beetje. Geloof me, ze piekeren over hun toekomst en hun kinderen. Ze gaan elke dag een beetje dood. Ik dank God dagelijks, omdat ik nog te eten heb, en een dak boven mijn hoofd. En dan denk in aan de mensen in Afghanistan, die daar zonder eten zitten, in de kou, terwijl ik het hier best goed heb. Dan ben ik dankbaar. Maar aan de andere kant besef ik: misschien ben ik het morgen ook allemaal kwijt.

Interview: Marlene N.

Foto met camera: Jc Scarron

(*) zie ook deze site over de situatie van de Afghaanse Sikh en Hindoe minderheden

en een onderhoud met Param Singh Kapoor hier

8 thoughts on “Manmeet Kaur: ‘Als vrouw geboren worden is in Afghanistan een misdaad.’

  1. Respect , we kennen elkaar al jaren , heb altijd respect gehad voor je familie , na het lezen van het artikel van jou en je broer nog meer

  2. Pingback: Liever dood dan terug naar Afghanistan! — Param Singh Kapoor (18) | Brusselsislove's Blog

  3. VERSCHIKKELIJK !!!!!!!!!
    ‪waar‬ zijn de mensenrechten,waar de rechten van vrouwen!
    ‪Tijd‬ dat België naar jongeren luistert!

    Maggie De Block: als ze zo zeker is, mag ze een keer naar Afghanistan gaan!!
    Grote fout van Belgische regering dat zo doet tegen arme en goeie mensen!!!!

  4. Pingback: ‘En Afghanistan, être née femme est déjà un crime’ — Manmeet Kaur | Brusselsislove's Blog

  5. You still keep on fighting and never giving up! You’re a inspiration to all of your people ! Never give up faith and believing :)

  6. Pingback: ‘The Paradox of Nonexistence’: interview met regisseur Abbas Shirafkan | Brusselsislove's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s