Wat ik zie wanneer ik naar Maggie kijk.

 

Zelfs bij het beluisteren van haar tientallen interviews ontwaar ik niets nieuws in de woorden van Maggie. Niet één argument, niet één diepzinnige gedachtegang. Integendeel zelfs. Ik hoor gespeeld krachtig uitgesproken woorden die elke keer opnieuw opgewarmd en geserveerd worden.  Ik zie en hoor een dametje dat zo bang is van de wereld en zijn vele mogelijkheden aan emoties, dat ze zich op allerlei manieren heeft geblindeerd.  Nep krachtig is nog zwakker dan breekbaar, want het vergt kracht om breekbaar te durven zijn.

Alle middelen zijn goed om zich te beschermen: halskettingen en handtassen (die steeds reusachtiger worden), een oerdegelijk diploma (gecertifieerde slimheid), en vooral een team en de wet (want zij is niet degene die beslist).

Ik heb  er een paar gekend, van die landgenoten uit het noorden: dichter bij de aarde en hun dorp dan bij hun land en nog verder verwijderd van de wereld, schamen ze zich een beetje dat ze thuis stiekem dialect spreken. Als eersten van de familie hebben ze gestudeerd, en voor pa, ma, bomma, nonkel en zelfs voor het dorp zijn ze de grote trots. Niet zo lang geleden rijk geworden, zullen ze nooit op avontuur gaan in Brussel, want daar is het veel te gevaarlijk. Wel gaan ze regelmatig op city trip naar een hippe stad. ‘s Avonds verorberen ze gevulde ananas met krab, gekocht bij de beste visboer van het nabijgelegen stadje. Met een fles of twee Sancerre, want cultuur hebben ze. De Vlaamse bon vivant ziet er best aandoenlijk uit, zo achter het stuur van een veel te grote auto, met een veel te dure zonnebril op. Maar wie maakt dat wat uit? Als je ervoor gewerkt hebt mag je het ook laten zien.

Op dit moment is de Staatssecretaris uit Merchtem het politieke ideaal van vele Belgische burgers: ze heeft de volkse eenvoud van een vrouw die hard werkt weten te bewaren. Dat is goed, dat is stevig. Bovendien past ze enkel de wet toe; het is dus niet nodig vragen te stellen, want de wet is goed. Ten slotte hebben wij, hardwerkende mensen, niet de tijd om overal bij stil te staan, laat staan om ter plaatse te gaan kijken in het land van herkomst van elke vluchteling, toch? Mouwen opstropen en ploeteren voor de kost!

Ik heb het geprobeerd, maar het lukt me maar niet om in Maggie een stoere dame te zien. Ik zie een intellectueel kwetsbare persoon met een ijzeren schild. Maar stel haar een onverwachte vraag en ze struikelt. Bestudeer haar body language: ze is doodsbenauwd voor het onverwachte. Waar ze zich wel goed bij voelt, dat zijn de door haar communicatie dienst ingefluisterde mantra’s: “De wet is de wet – ik zit zeer goed in mijn vel – de politiek is als geneeskunde: ik zoek de ziekte en geef een pil”. De drie keer dat onze media het aangedurfd hebben om minder voorspelbare vragen te stellen, beging ze flaters en onhandigheidjes die soms tot onwaarheden leidden. Ik zit nog steeds te wachten op een authentieke uitspraak.

Vandaag gaf de heldin van een bepaald deel van het volk een interview op de RTBF waarmee ze wederom de kranten haalde: ze noemde alle acties ter ondersteuning van de uitgeprocedeerde Afghaanse vluchtelingen ‘chantage’. Protestmarsen, hongerstakingen: chantage. Weet u nog hoe ze enkele maanden geleden de aanwezigheid van Afghaanse kinderen, en de bezetting van een leeg gebouw bestempelde als ‘chantage’? Het lijkt of de staatssecretariële souffleurs over bitter weinig argumenten beschikken:  is elke uiting van ongenoegen tegenwoordig een vorm van chantage? Het is in elk geval fijn voor een publiek dat duidelijkheid wil – want dat heeft aan de toog nu met één woord genoeg.

Wanneer ik naar die politieke leegte kijk, lijkt de dienst Asiel en Migratie me eerder het instrument van een systeem dat inspeelt op de angsten en vermoeidheden van het stemmende publiek. Naast afgewezen asielzoekers en verzuurde kiezers wordt misschien ook zij op haar beurt gebruikt door een politiek apparaat waar ze eigenlijk geen enkele controle over heeft.

Wat ik vooral voel voor deze dame is medeleven. Ik zou haar zo graag helpen iets ‘echts’ mee te maken, want niets mogen voelen moet verschrikkelijk zijn. We kunnen samen op bezoek gaan in de Begijnhofkerk in Brussel. Een babbeltje slaan met Vader Daniel, die er onderdak biedt aan een paar honderd uitgeprocedeerde oorlogsvluchtelingen. Ik zou haar dan vooral uitnodigen de verkleumde handjes van de Afghaanse kindertjes even vast te houden. Misschien voelt ze dan iets.

beg

Aan deze mannen, vrouwen en kinderen die een land van geweld en discriminatie wilden ontvluchten.
Uit steun aan deze families die zo graag een normaal leven zouden willen, met een school, een job en een woning.
Aan deze stralende mensen vol van leven, waar we zo veel van kunnen leren.


  Zie ook dit artikel uit De Standaard van 20 december

This entry was posted in Afghanistan, Brussels, Deontologie, Maggie De Block, Nederlands, Pers, Politics, Power Abuse, Sikhs, Vlaanderen. Bookmark the permalink.

5 Responses to Wat ik zie wanneer ik naar Maggie kijk.

  1. Mr Six says:

    Sterk artikel. Ik kan me er wel in vinden.

    Iemand in zo’n positie moet zichzelf telkens wijsmaken dat hetgeen zij doet nodig en correct is en dat zij daardoor een goed mens is. Enkel iemand met een serieuze deuk in het zelfvertrouwen kan dit.

    Like

  2. Universalia says:

    Zijn wij daar de schuld van misschien dat die mensen in zo een situatie terechtgekomen zijn? (of het gewoon slim weten te spelen?)

    Like

  3. Mr Six says:

    Dat zijn wij zeer zeker. Oorlog in Afghanistan voeren komt met een prijskaartje.

    Like

  4. Robinus says:

    @ Universalia :
    Jij bent gewoon in een rijk land geboren. Verder reikt jouw verdienste aan jouw welvaart niet.

    Like

  5. Pingback: “Wat ik zie wanneer ik naar Maggie kijk” door Marlene Nuhaan | Protection 4 Afghans in Belgium

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s