Brussels is Love vous encourage à voter PROBRUXSEL, bien sûr!

Ceci n’est pas un billet politique

Je m’appelle Marlene. Mes parents étaient originaires des Pays-Bas. Et pourtant, je me considère comme une vraie Bruxelloise:

– c’est ici que j’ai fréquenté quelques écoles néerlandophones,
– c’est ici que je suis devenue plutôt franco/anglophone suite à une vie professionnelle et sociale bruxelloise,
– c’est ici que j’ai enseigné avec joie la langue de Vondel pendant 12 ans,
c’est ici que je me ballade, entre les arbres en fleurs et la litière des rues, faisant un slalom parmi les perles de beauté et le manque total de vision urbanistique,
– et enfin, c’est ici que je paye des impôts et un loyer. Et des tickets de tram. Et des taxes communales.

Alors, la politique ? Si vous connaissez mon blog, vous savez que je suis assez engagée. Il y a quelques années, je me suis plongée dans la réalité du sans-abrisme et de la précarité en organisant des actions de respect et de sensibilisation. C’était juste avant que les politiques aient démarré leur panique annuelle du mois de novembre, lorsqu’ils constatent soudain qu’à Bruxelles quelques milliers de personnes vivent à la rue…

Plus récemment, j’ai suivi la lutte des 450 réfugiés afghans qui ont logé 5 mois dans l’Église du Béguinage au centre de Bruxelles. Vous trouverez quelques témoignages d’Afghans sur ce blog.

Malgré le fait d’avoir un peu fréquenté les institutions internationales, je n’ai jamais connu ni tour d’ivoire ni cage dorée, et j’en suis heureuse.  J’ai expérimenté de près les réalités du marché du travail et de ceux qui le régissent. J’ai aussi connu celles de la vie d’indépendante, et la corde raide de la superwoman devant jongler entre l’emploi et l’enfant à chercher à l’école avant 18h…

Vivre avec la réalité bruxelloise  – voilà ce que les politiques ne semblent pas trop aimer faire. Bruxelles, gérée par des politiciens dont les électorats respectifs se trouvent surtout dans les deux autres régions du pays,  semble de plus en plus ingérable en tant que ballon de jeu dans l’arène des luttes pour des intérêts qui dépassent Bruxelles et les Bruxellois.

Savez-vous qu’officiellement, nous vivons dans une ville bilingue qui en réalité est au moins trilingue, mais que dans la pratique la loi interdit le multilinguisme, puisque tout est communautaire ? Ainsi nous n’avons ni enseignement, ni médias, ni listes électorales bilingues..! Moi qui suis trilingue, j’ai été obligée de choisir un rôle linguistique qui me collera à jamais à la peau, tandis que je ne m’identifie ni à l’un, ni à l’autre !

Depuis quelques mois, certains dysfonctionnements nous touchent jusque dans ce que nous avions de plus précieux: notre ciel ! Dans quel pays, autre que la Belgique, les habitants sont-ils survolés non pas selon les lois de l’aviation et du sens commun de sécurité et de lois sur les nuisances, mais d’après le rôle linguistique des habitants qui vivent en dessous ?

“Travaillons à rendre respect et amour-propre à cette belle capitale belge et européenne si malmenée”, me suis-je murmuré depuis bientôt 4 ans, avant de finalement proposer ma candidature à PRO BRUXSEL pour les élections régionales. Tout était en ordre,  documents remplis et liste prête, jusqu’au moment où… le président Philippe Delstanche et moi-même nous soyons rendus compte de ma nationalité. Malheur ! Je suis hollandaise ! Je n’ai pas le droit de me présenter aux régionales.

Et quoi donc ?! Bruxelles a une population composée de 32% de personnes non belges, et un nombre encore plus élevé d’habitants dont les parents ou grand-parents sont d’origine non belge ! Ne sommes-nous donc pas tous des Européens, p*tain p*tain ? Non. La Belgique l’a fixé par la loi: j’aurais pu me présenter aux élections communales ou européennes, mais pas aux régionales. Pourquoi ? Parce qu’une participation de tous les habitants de la capitale pourrait causer un vrai changement politique. Et ça, nos décideurs flamands et wallons ne voudraient pas. 

Sortons Bruxelles des rapports de forces, des jeux des uns contre les autres, de la gauche contre la droite, des Flamands contre les Wallons. Votons pour cette ville complexe, riche de ses atouts uniques et qui ne demande qu’à s’épanouir.

photo1Avec Alain Maskens et son dernier essai ‘Bruxellois, Révoltez-vous!’ (click pour l’E-book):
“Alain Maskens, médecin et essayiste, a été l’un des pionniers du ‘nouveau mouvement bruxellois’.
Il livre ici son troisième essai sur le fédéralisme belge et ses conséquences pour Bruxelles.”

Vous pouvez voir le programme de PRO BRUXSEL ici.

 

~ cet article n’engage que son auteur ~

 

Advertisements
Posted in Actions, Afghans, Brussels, Elections, Emancipation, Français, Indépendante Complémentaire, Lutte contre la pauvreté, Nederlands, Pauvreté, Politique, Presse, Rapports de force, Refugees, Sikhs | Tagged | 1 Comment

Jagdeep Kaur Khurana (18): nous n’avons pas quitté l’Afghanistan pour faire du tourisme

jagdeepVenue d’Afghanistan avec ses parents et sa soeur il  y a 5 ans, Jagdeep (18 ans) a passé son CEB (diplôme d’enseignement primaire) en une année et d’un coup. Maintenant, elle suit l’enseignement général secondaire et elle veut devenir cardiologue chirurgien. Seul problème: sa famille n’a toujours pas de papiers.  

Quels sont tes souvenirs d’Afghanistan?
J’ai dû avoir 8 ans lorsque j’ai commencé à comprendre la vie en Afghanistan; je ne sortais pas assez que pour me rendre compte de la guerre. On avait un jardin à Kaboul, et on allait au Temple sikh où j’ai suivi un cours de punjabi, puis une prof venait à la maison pour m’enseigner l’anglais et un peu de culture générale. C’est tout…

Plus tard, la situation s’est empirée, et mon père a décidé de ne plus me laisser sortir pour aller au cours. En Afghanistan, c’est la guerre depuis 37 ans, et en plus il y a une guerre contre les filles qui est encore pire: tu peux te faire violer ou kidnapper, et même la police est parfois complice.

Avant le Taliban, l’Afghanistan était un peu comme la Belgique: les femmes travaillaient et s’habillaient comme elles voulaient. Depuis, on n’avait plus le droit. A la limite, si on voyait la main d’une femme dépasser sa burqa, on la lui coupait. La plupart des Afghans pensent qu’il est inutile qu’une fille aille à l’école. Elle n’a qu’à se marier. Par contre, mon père a voulu que j’étudie, du coup il m’a offert des cours particuliers.

Es-tu plus heureuse ici? 
L’Afghanistan, c’est ma terre, mon pays. Mais quand je regarde l’avenir et que je le compare avec mon passé, c’est ici, en Belgique, que je suis plus heureuse. On dit souvent que la Belgique est un petit pays. Mais mis à part la situation politique un peu compliquée, je trouve que tout est nickel ici. Pendant mes 5 années à Charleroi, je n’ai pas vu de racistes, tout le monde a bien voulu devenir ami avec moi. Même si ma religion, le Sikhisme, est peu connue ici, je me suis toujours sentie bien accueillie.

Quels sont tes rêves, tes passions?
Je voudrais devenir médecin, et me spécialiser en chirurgie cardiaque. Je suis fascinée par le fonctionnement du corps. Je voudrais comprendre, et surtout le coeur, car sans lui il n’y a pas de vie. J’aime lire aussi, je lis tout. A l’école, on nous demande de lire un livre par mois et d’en faire un résumé. Alors quand je lis, j’éteins mon Facebook! Je suis allée à la Foire du Livre avec ma prof de Latin, et j’ai trouvé plein de beaux livres en anglais. Je suis tombée sur le livre ‘I am Malala’, la jeune Pakistanaise sur qui le Taliban a tiré. Je voudrais faire aussi un jour écrire un livre, pour tout dire. Tout ce qui ne se dit pas dans les médias. Là, je participe à un atelier d’écriture pour réfugiés: nous apprenons à écrire notre histoire, qui sera reprise dans un livre collectif. Chacun écrit son histoire personnelle, pour finalement se rendre compte qu’elles ont toutes quelque chose en commun: nous venons ici car nous avons fui un pays où nous étions en danger.

L’Afghanistan te manque?
Je n’ai plus de famille en Afghanistan. Si nous avons quitté l’Afghanistan, ce n’était pas pour nous distraire ou pour faire du tourisme. Alors, non: même si j’y avais de la famille, je ne voudrais pas y retourner. C’est ici que j’ai vécu mon adolescence, c’est ici que j’ai commencé à apprendre la vie, les humains, et comment ça se passe….

As-tu un dernier message pour les lecteurs de ce blog?
Si vous croisez un réfugié, un immigré, ne jugez pas avant d’avoir écouté son histoire. Il est vrai que les profiteurs existent, et je comprends que la Belgique ne puisse pas accepter tout le monde. Mais ne nous mettez pas tous dans le même sac. Parmi les Sikhs que j’ai croisés en Belgique, tous désirent travailler et assumer. C’est comme les Flamands: ils ne sont pas tous racistes. Et les Wallons ne sont pas tous paresseux. Laissons tomber les préjugés.

Et puis encore ceci: s’entendre dire, après 5 années passées ici à nous intégrer, que maintenant il faut partir… ce n’est pas juste. Nos 5 années ici ont-elles vraiment été nulles et non valables? Vous ne feriez pas ça à votre propre fille…

Propos recueillis par Marlene N.

Article in English here

Posted in Actions, Afghanistan, Afghans, Discrimination, Emancipation, Emancipation de la femme, Féminisme, Français, Maggie De Block, Politique, Refugees, Religion, Sikh, Sikhs, Vlaanderen, Vluchteling | 4 Comments

‘The Paradox of Nonexistence’: interview met regisseur Abbas Shirafkan

castIk ontmoet acteur/regisseur Abbas Shirafkan in de huurwoning van de familie Kapoor in Tienen. Hij draait er een docudrama over het leven van deze Afghaanse sikh familie die al 7 jaar in België wacht op papieren om aan een nieuw leven te kunnen beginnen(*). ‘The Paradox of Nonexistence’ is een onafhankelijke produktie en vertelt in 30 minuten de verhalen van de familie, doorspekt met oorlogsbeelden uit Afghanistan en flashbacks van de lijdensweg van een jonge scholier, Paramjeet Singh Kapoor (18).

Wat sprak je zo aan in het verhaal van Param?
Kijk, in zekere zin heb ik doorstaan wat hij nu ook meemaakt. En ik heb ervan geleerd. Ik ben nu Belg, maar ik ben in ’95 samen met mijn vader uit Iran gevlucht. Hij was daar bevoegd voor de wegencontrole, en had dingen gedaan die de regering niet bevielen, enkel om de plaatselijke bevolking te steunen.  Toen het gevaarlijk werd zijn we hals over kop gevlucht en met het eerste vliegtuig zo’n beetje per toeval in België beland.

Hoe verliep dat eerste contact met België ?
Het rare is dat het Commissariaat voor de Vluchtelingen in België de mensen aanzet tot liegen. De vragen zijn zo absurd: “wat was de kleur van de taxi waarmee jullie naar de luchthaven zijn gegaan?” – je hebt geen idee, dus je zegt maar wat. Daarna komt er een tweede interview, maar dat kan 8 dagen, 3 maanden of zelfs een jaar duren, hetgeen op zich al een marteling is. En als je dan iets anders antwoordt op diezelfde vragen dan kan dat fataal zijn: je hebt namelijk gelogen! Ze formuleren het op zo’n manier dat ze je in de val lokken, en uiteindelijk hebben de beste leugenaars de meeste kans op slagen. En tijdens de hele procedure heeft België je vingerafdrukken, dus je mag het territorium niet verlaten. En dan is er altijd de angst om teruggestuurd te worden – beeld je die spanning eens in. Dat is nu waar de familie van Param al 7 jaar in zit.

“En toch hebben we geprobeerd om als normale mensen te leven. Mijn zus had een vast contract. Ik ging naar school.” — Param Kapoor in ‘The Paradox of Nonexistence’

Wat is het alternatief?
Ik denk dat iedereen die binnenkomt een kans zou moeten krijgen. Geef een verblijfskaart van een jaar, en op het eind een evaluatie: is het strafblad nog steeds blanco? Hebben ze zich aangepast, de taal geleerd? Zorg ervoor dat een correct mens mag blijven, en dat profiteurs, die het hier proberen en dan weer ergens anders, of die gaan stelen, teruggestuurd worden. Het wordt hoog tijd dat integratie leuk wordt gemaakt met een inburgeringsprogramma waarbij de cultuur wordt aangeleerd, en niet alleen een schools examen. Geef mensen hoop, en iets waar ze écht mee bezig zijn. En zorg voor een betrokken follow-up. Er zijn genoeg mensen die werk zoeken en dit graag zouden doen!

Wat zijn volgens jou de grootste sociale problemen in België ?
Met veel ‘vreemdelingen’ loopt er iets fout: zoveel kinderen hangen op straat terwijl de ouders thuis nog meer kinderen maken. Die worden aan hun lot overgelaten, en dan gebeuren er soms gruwelijke dingen. Hoe komt dat? Door onderhuidse frustratie, en woede. Ze zitten soms jaren zonder papieren, en hebben geen enkele toekomstvisie. Als antwoord krijgen ze GAS boetes, en die zorgen alleen maar voor nog meer woede thuis. Ik heb ooit een Belgische man bijgestaan op de autosnelweg, en kreeg daar 350€ boete voor. Een andere keer hielp ik een zwerver, en een agent sloeg me met een matrak. En toen ons familiebedrijf failliet ging voelde ik elke dag woede, enkel al wanneer ik naar de brievenbus liep. Meer blauw op straat, meer camera’s, is dat het enige contact dat de maatschappij te bieden heeft? Ik wil de kijkers graag wakker schudden door deze pijn een gezicht te geven, en een authentieke eigen stem. Param is een jongen boordevol talent, evenals zijn zus, en hun ouders doen ontzettend hun best om de taal te leren en werk te zoeken. Ze hebben nooit iets fouts gedaan en toch zitten ze muurvast door het systeem.

Jij bent ex-vluchteling, en ik kan niet anders dan je deze vraag stellen: waarom zijn mensen zoals jij zo zeldzaam, en worden mensen zonder papieren zo vaak aan hun lot overgelaten?
Ja, dat is typisch, en Param vertelt dat ook in de film: hij ging in het zwart werken om zijn familie te steunen, en werd uitgebuit door een man die een paar jaar voordien in dezelfde situatie had gezeten als hij. Hij was nu rijk, hij was de baas, en Param moest slavenarbeid verrichten. Dat is iets menselijks: als je moeite doet en je geraakt ergens, dan ga je anderen proberen te domineren. Je was eerst onder aan de ladder en nu sta je boven. Die positie wil je niet kwijt. Gelukkig zijn we niet allemaal zo: mijn vader bijvoorbeeld heeft tot aan zijn dood een achttal Iraanse families bijgestaan. Want hij wist hoe ellendig je je voelt als je moet gaan slapen met het idee dat je morgen geen melk zult kunnen kopen voor je kind.

Tot slot de film: hoe is het hele projekt tot stand gekomen?
Param had na een persoonlijk drama zijn verhaal gedaan bij een paar instanties, en die spoorden hem aan om het neer te pennen. Iemand heeft hem toen aangeraden er een film van te maken, en van het één kwam het ander: jongerenprojekten van de Stad Leuven en Youth in Action (van de Europese Commissie) hebben voor een kleine subsidie gezorgd. Onze crew werkt voor een tiende van de normale prijs, gewoon omdat het verhaal ons nauw aan het hart ligt en we erin geloven. Een laatste boodschap: we zijn allemaal mensen, en niemand gaat zonder reden zijn land en zijn familie achterlaten. Ik kan je verzekeren: in Iran of in Afghanistan kan je door één kogel gedood worden. Maar hier word een vluchteling elke dag een beetje vermoord.

Marlene N.

(*) Zie ook de interviews met Manmeet Kaur en Param Singh Kapoor

Facebook pagina met nieuwtjes en updates van de set

Posted in Afghanistan, Afghans, Emancipation, Iran, Refugees, Sikh, Sikhs, Vluchteling | Tagged , , , | Leave a comment

A Bruxelles, on se réveille avec le bruit des avions (‘Toujours plus de survols’)

Absolument. A Ixelles, de jour et de nuit on dirait qu’une guerre a commencé. Merci, Yvan, de nous tenir au courant. Car moi, je n’y comprends rien. Dans de vrais pays, avec de vraies villes, on évite justement ce genre de situation. Et on contourne les grandes villes.

bruxselsfuture

____________________

Les nouvelles routes aériennes du Plan Wathelet s’installent par étapes. Ce sont de nouveaux quartiers densément peuplés de Bruxelles qui sont actuellement survolés de jour comme de nuit.  Mais aucune mesure structurelle n’est prise pour limiter le trafic sur cet aéroport urbain situé à moins de 2 km de la Région la plus densément peuplée du pays.
Le gouvernement flamand dépose plainte au Conseil d’Etat. Le gouvernement bruxellois … se tâte. Les communes bruxelloises se taisent ou murmurent.
Et pendant ce temps la presse annonce de nouvelles liaisons aériennes à Zaventem comme une bonne nouvelle. Cocorico : ” Quinze nouvelles liaisons sont prévues à l’aéroport de Zaventem. 204 destinations proposées à Brussels Airport durant l’été. “ (Le Soir 14/02/14)

View original post

Posted in Actions, Brussels, Emancipation, Français, Politique | Leave a comment

‘Als vrouw geboren worden is in Afghanistan een misdaad.’

Article en français ici

Manmeet Kaur Kapoor (21), geboren in Kabul (Afghanistan), leeft al 7 jaar in België maar kreeg tot nu toe nog geen verblijfsvergunning.

meet 3Toen ik pas geboren was, wist ik het nog niet, maar al snel heb ik beseft: als vrouw geboren worden staat in Afghanistan gelijk met een misdaad waarvoor je de rest van je leven gestraft word.

In Afghanistan is een meisje heel haar leven afhankelijk: vanaf haar geboorte moet ze luisteren naar papa. En zodra ze trouwt wordt ze afhankelijk van haar man en diens familie. Ze is ook nog eens verantwoordelijk voor de eer van haar vader.

Kijk, ik ben Sikh(*). Onze religie is afkomstig uit India. In het Hindoeisme moest de vrouw, wanneer haar echtgenoot overleed, ook sterven. Zo weinig was ze waard. Ook was er het kastensysteem dat rijken en armen  onderverdeelt met allerlei gebruiken en codes. Onze eerste Guru Nanak Dev ji heeft met het sikhisme de verschillen tussen mannen en vrouwen en tussen arm en rijk opgeheven.

In Afghanistan ging het vroeger zo: mijn mama was 16 toen ze haar hand kwamen vragen. Er werd niet naar haar mening geluisterd, er werd haar gewoon op een dag verteld dat ze verloofd was. Pas op het huwelijksfeest kreeg ze haar man te zien. En nee, vriendschappen tussen mannen en vrouwen kunnen niet, dat is taboe ! Gelukkig is het nu aan het veranderen binnen de Sikh gemeenschap, maar in Afghanistan gaat het nog steeds zo.

Het leven van een meisje in Afghanistan is heel erg: als ze zo’n 15 jaar oud is wordt ze uitgehuwelijkt, en als ze zwanger is en een echografie aantoont dat ze een meisje verwacht, wordt er vaak abortus gepleegd. Ondanks onze vooruitstrevende religie, hebben we in deze cultuur geleefd. Toen ik ‘Duizend schitterende zonnen’ (Khaled Hosseini) las, heb ik erg moeten huilen. Wat hij vertelt heb ik zelf niet meegemaakt, maar wel om me heen zien gebeuren: vrouwen die kinderen blijven maken in de hoop een zoon te baren.

meet 5In Afghanistan laten ze meisjes niet studeren. Ik begrijp wel waarom: ik heb iets van de wereld gezien en ben naar school geweest, en ben dus in staat uit te maken wat goed voor me is en wat niet. Ze zijn bang dat als een meisje zelfstandig wordt, ze niet meer naar haar ouders en haar man zal luisteren. Zonder onderwijs blijft een meisje hulpeloos.

Een vrouw is dus eerst afhankelijk van haar vader, dan van haar man, en daarna zelfs van haar zoon. Ik wil onafhankelijk zijn, zodat ik voor mezelf kan zorgen. Ik ben mijn ouders erg dankbaar dat ze me vrij genoeg gelaten hebben zodat ik mezelf kan ontplooien! Door het vertrouwen dat ik van mijn ouders krijg, heb ik geleerd open te zijn en me uit te drukken.

Verleden jaar ben ik bij Maggie De Block geweest, samen met het steuncomité van de uitgeprocedeerde Afghanen. Ze hadden me uitgekozen om bij de Staatssecretaris van Asiel en Migratie ook het woord te nemen. Mevrouw De Block zei: “Ga terug naar Afghanistan.” Ik antwoordde: “Afghanistan is geen Turkije of Marokko, hoor. Het is niet veilig daar”, en: “Beseft u wel wat er gebeurt met de mensen die u terugstuurt? Ze hebben daar geen woning, geen eten, ze sterven gewoon van de kou en de honger.  En velen worden vermoord door de overheid en de Taliban.”

Afghanistan is zo gevaarlijk dat we bereid zijn onze families, vrienden én geboorteplek achter te laten. Ik was zo’n 14 jaar oud toen ik er vertrok, ik weet nog heel goed hoe mijn huis en onze gurdwara (Sikh tempel) er uitzagen. En ja, ik mis mijn land soms, vooral dan mijn oma en mijn beste vriendin. Mijn oma is gestorven en ik heb al 7 jaar geen contact met mijn vriendin want ze heeft geen telefoon. Ik vraag me af waar zij nu is… De Afghaanse families die vluchten hebben al hun bezit moeten verkopen om de mensensmokkelaars te betalen. Dan komen ze hier werken aan een toekomst, ook voor hun kinderen, tot ze op een dag een brief krijgen met negatief advies, en het verzoek om het land te verlaten. Dat is ons ook overkomen, na jaren van inspanning en ons aanpassen.

Hoe ik leef? In voortdurende onzekerheid. Ik weet niet wat er morgen met mij gaat gebeuren; word ik hier wakker of in Afghanistan? Ik voel me elke dag zo machteloos wanneer ik als jong meisje thuis zit en moet toekijken hoe mijn vader en moeder een hele dag gaan werken voor 10€. Ik zou zo graag ook de handen uit de mouwen steken, maar ik moet eerst een arbeidskaart krijgen. Verder koop ik bijna nooit iets leuks, want ik heb het geld niet. En een dier heeft in België ten minste nog een identiteit. Ik heb geen identiteit, zo voelt het.

Teruggaan naar Afghanistan? Dat betekent voor mij ‘de gevangenis’: direkt trouwen met iemand die ik niet ken, problemen voor mijn ouders omdat ik een meisje ben, en vooral: geen toekomst. Alles wat ik hier in België geleerd heb kan ik daar niet gebruiken. Erger nog: ik màg het daar niet gebruiken.

Ik kan je verzekeren: de afgewezen Afghanen die hier in de Begijnhofkerk zitten, en ook zij die nog een woning hebben, die sterven elke dag een beetje. Geloof me, ze piekeren over hun toekomst en hun kinderen. Ze gaan elke dag een beetje dood. Ik dank God dagelijks, omdat ik nog te eten heb, en een dak boven mijn hoofd. En dan denk in aan de mensen in Afghanistan, die daar zonder eten zitten, in de kou, terwijl ik het hier best goed heb. Dan ben ik dankbaar. Maar aan de andere kant besef ik: misschien ben ik het morgen ook allemaal kwijt.

Interview: Marlene N.

Foto met camera: Jc Scarron

(*) zie ook deze site over de situatie van de Afghaanse Sikh en Hindoe minderheden

en een onderhoud met Param Singh Kapoor hier

Posted in Afghanistan, Afghans, Brussels, Emancipatie, Emancipation de la femme, Féminisme, Sikh, Sikhs, Vlaanderen | 8 Comments

Harbans Kaur & Gurmeet Singh: ‘Life in Belgium is great, but not without papers’

Image
Harbans Kaur (25) and Gurmeet Singh Gulati (29) with their daughter (4)

(article en français ici )

We have been living in Belgium for 4 years and 4 months now. Our daughter is 4 years old, and Harbans Kaur is 4 months pregnant. We hope that number 4 will bring us luck now! We are Sikhs(*) from Jalalabad, a city in Afghanistan. We had a good life there, until we got problems with some people. Both our fathers had shops, but they sold everything in order to pay for the safest way to leave the country.

GS: I first went to Russia. I worked there for 9 years. Then I went back to Afghanistan, and got engaged to my now wife Harbans Kaur. Due to problems with a few influential people in Jalalabad, and after having gone through months of violence, threats and attempts of forced conversion of my fiancee, we decided to get married secretly and leave the country as fast as we could. The violence against our families was so bad that both our fathers sold their shops and houses. Harbans Kaur’s parents are in England now, and mine went to Pakistan for a while but returned to another district in Jalalabad.

We arrived in Belgium full of hope for a happy and peaceful life, also with our respected religion. Our dream is to offer a bright future for our children, safety for everyone, and to create our business. I would be grateful to pay taxes if they let us work! And so I asked for asylum in October 2009, and after 1,5 years I got refused. I had been working part time in a Car Wash, and due to the rejection we lost our social housing and any chance of support. Then we received new documents proving the danger for our families in Afghanistan, and we introduced a new asylum request. First we stayed in 2 centers, and after 6 months I found an apartment in Charleroi. At that point I could work part time at the Car Wash again.

Meanwhile, I got yet another negative answer. My lawyer introduced a new request for regularization, and 3 months later I got a third negative advice. Since September 2013, I have no regular income. I am helpless and am trying to support my wife and daughter as good as I can. Without papers, it is not easy to get medical care. Right now, we have to ask people to lend us money for rent, health insurance and basic needs. I barely slept since the end of last month, worrying about how I would pay the landlord.

I know that my parents are living in fear. They should be here with us, because they are in danger in Afghanistan. But as I have no papers, I can not do anything for them.

HK: As a Sikh woman in Afghanistan, I could not even go to the gurdwara (Sikh temple) on my own, I always had to be accompanied by my parents. Here in Belgium I go shopping alone, no problem. I can get education, and our daughter can go to school. My husband taught me how to speak English. He had a teacher at home in Afghanistan, and when we arrived in Belgium, I wanted to learn. Now, I would like to learn French!

GS: After 1992 the  war got more intense because of the Taliban. Danger was always present in daily life, especially in Jalalabad. One day, people fled their houses and searched for safety in the temple. But a rocket hit the temple, and my elder sister got killed, and with her many other people.

HK: That same day when the rocket hit the temple, my father got severely injured, and two of my young cousins died. The entire Sikh community is leaving or wants to leave.

I like Belgium, life is good here, but living without papers has many consequences on daily life. For example: if there is a letter at the post office, I can not pick it up, as I have no ID card. Without papers, you are nothing. We don’t blame the Belgian people, we know it is because we have no papers.

GS: Look, there has been war and terrorism in Afghanistan for over 35 years now.  You could go to the market and not be sure to come home alive. We thought it would be totally different in Europe for us, but we were wrong: in Afghanistan you may get killed every day, but in Europe we die a bit every day.

Interview: Marlene N.

(*) for more information about the Afghan Sikh and Hindu minorities, see this website

Posted in Afghanistan, Afghans, Discrimination, Emancipation, Refugees, Religion, Sikh, Sikhs | 6 Comments

Liever dood dan terug naar Afghanistan! — Param Singh Kapoor (18)

Param Singh (18): Mijn eerste droom was voetballer worden. Als ik papieren had gekregen, dan zat ik nu vast bij een goeie ploeg. Maar nu ben ik mijn papieren kwijt, en daarmee ook mijn dromen. En zo is mijn leven kapot aan het gaan.

param1Toen ik in België aankwam was ik 13 jaar oud (we wilden eigenlijk naar Engeland omdat daar veel Sikhs leven). We verbleven 8 maanden in een centrum. Mijn zus en ik waren dolblij dat we naar school mochten. In Afghanistan waren we nooit naar school geweest…

Zodra we in Brussel waren, verdween de smokkelaar. We hebben toen met het hele gezin 2 nachten in een park geslapen. Het was erg koud. Daarna sliepen we in de Sikh tempel. Een Afghaan zei ons dat we asiel moesten aanvragen. Toen we het adres zochten, kon niemand helpen, geen mens die ons begreep.

Mijn ouders moesten interviews afleggen. Ze waren doodnerveus. Ze kregen een Iraanse tolk. Wij zijn Afghaanse Sikhs(*), en toen mijn ouders uitlegden dat we in Afghanistan problemen hadden als religieuze minderheid, zei de tolk dat dat niet waar was. Ons leven was moeilijk in Afghanistan. Mijn oom werd er vermoord. En kijk, ik heb twee verschillende kleuren ogen omdat ik in mijn rechteroog granaatscherven heb gekregen. Ik heb ook littekens van messteken in mijn arm.

Nadat we asiel hadden aangevraagd, gingen we naar een centrum in Deinze. Daar hebben ze ons zeer goed behandeld. Maar op een dag zei een sociaal assistent: “Ik heb goed en slecht nieuws.” Het goede nieuws was dat we een woning kregen in Tienen, en het slechte dat we niet aanvaard werden en we het land binnen de 30 dagen moesten verlaten.

Onze advocaat zei: “Jullie hebben nog kansen”. Mijn beide ouders hebben gezondheidskwalen, dus kregen we oranje kaarten. Ik ben toen met mijn 13 jaar in een kledingzaak gaan werken. Ik werkte van 8u ‘s ochtends tot 20u voor 12€ per dag. Later werkte ik als student in de horeca. Maar problemen met de gezondheid volstaan niet om een verblijfsvergunning te krijgen…

Ik zat op school en leerde voor Hotel en Restaurant. Ik werd daar gepest door zowel leerlingen als leraars. Zodra ik een foutje maakte, sprongen ze erop: “Zie je wel, daarom krijg je geen papieren!” Ik ben blijven zitten, want hoewel ik vaak 20/20 had, kreeg ik 7/20 voor Praktijk. Ik had er genoeg van, en heb een zelfmoordpoging gedaan. Ik nam en handvol slaappillen en ging naar school. De volgende dag werd ik wakker in het ziekenhuis.

param2Mijn ouders zeiden: “Er zijn mensen die veel minder hebben. We zijn hier voor jou”.  En toen ben ik om hulp gaan vragen. Bij Vluchtelingenwerk werd me gezegd: “Brussel beslist, we kunnen niet veel doen” en: “Pas als je een document hebt uit Afghanistan als bewijs van jullie problemen, kunnen we je helpen”. Dus hebben we zo’n papier laten komen uit Kaboel. Maar de advocaat zei: “Dit volstaat niet.”

Ondertussen werd ik buitgengesmeten van school. Ze hadden iets tegen mij. Kijk, ik houd van kleren. Ze zeiden dingen als: “Die schoenen, waar heb je die vandaan? Van het OCMW, zeker?!” Sommige leerkrachten denken dat buitenlanders hier komen om te profiteren. Maar kijk naar mij: ik wil werken, maar mag niet. Overal heb je ‘n pas voor nodig. Zelfs om naar de disco te gaan of auto te rijden.

param2Toen ‘De Tube’, ‘Mijn Leuven’ (jongerenwerking) en ‘Jint Europe‘ (EU jeugdprogramma) mijn verhaal hoorden waren ze erg geraakt. Ze hebben me aangemoedigd een levensverhaal neer te pennen om er een film van te maken. Ik heb subsidie ontvangen en ik ben hier nu druk mee bezig. Ik ben hen erg dankbaar, want in zekere zin hebben ze toen mijn leven gered. Ik speel voetbal, maar ook dhol (percussie uit Punjab), ik ben DJ, ik houd van video’s maken… ik wil me zo graag hier ontplooien. Ja, eigenlijk ga ik nog liever dood dan dat ik terug moet naar Afghanistan.

Ze zouden me kunnen terugsturen, want nu ben ik meerderjarig. Er is altijd die stress. Zelfs wanneer ik uitga, heb ik nooit echt lol. Mijn mama zegt: “Het komt allemaal wel in orde” – maar wanneer? Wanneer ik oud ben? Wanneer ik al mijn dromen kwijt ben?

Interview: Marlene N.

(*) Zie ook deze site over de situatie van de Sikh en Hindoe minderheden in Afghanistan

en een gesprek met Manmeet Kaur Kapoor

Aside | Posted on by | 26 Comments

Kultar Singh – ‘As if somebody locked me up’

Article en français : cliquez ici

Hey Belgium. Kultar Singh is getting tired. We can not let that happen. Three years in Belgium, and before that he got death treats in Afghanistan, fled to Dubai, lost job and papers there, came to Europe hoping to find human rights, and what does he get? Same thing as in Afghanistan. Shame, Belgium! Shame, Europe!

kultar2I don’t know my exact age, I must be about 29. People in Afghanistan don’t give a date, they just say you were born around the time an earthquake happened for example, but they don’t write anything down. I come from Kabul, but I was born in Ghazni.

I am a Sikh. In Afghanistan, there is a big problem. In my religion, when people die, we don’t bury them in the ground. Yes, we burn them. In Afghanistan they don’t let us do that. There is no respect for our religion.

In 1998, Afghanistan got very dangerous for my family. My brother got killed. I went to Dubai because in Afghanistan my life was in danger. I worked there for 12 years, until the shop went bankrupt.  But as the shop in Dubai closed, my father told me they were still looking for me in Afghanistan. They still want to kill me. I don’t even know exactly who they are.

I could not stay in Dubai, and I could not go back to Afghanistan. So I came to Europe. By air. It has been three years now, and I still don’t have papers.*

Now, my mind is also in danger: I am confused about my life. Thinking is difficult in this situation. Where will I live, will they send me away? I don’t know. Sometimes, my memory gets all empty.

My lawyer had told me I would get the Dubai nationality, but Dubai only gives tourist or work visa. Dubai is not a country where people go and receive the nationality. It is not in their law. When people stay in Dubai without papers, they get deported and sent back to Afghanistan, Pakistan, India… So I was in danger in Dubai. Belgium said: “You did not come here directly”. Yes, I came to Belgium after 12 years in Dubai. Now, the problem is: they say I’m a national of Dubai. But I’m not. Three years ago, I came from Dubai, but I’m an Afghan.

People come here for different reasons. I came here because people said Europe was good, that they help you. So here I am, and look: it is the same as in Afghanistan – over there I have no religious freedom, and here in Belgium I have no personal freedom. They could deport me any time.

I can not even speak with my family in Afghanistan. My parents are aging and have no mobile phone or anything. I don’t know where they are now.

I didn’t get much education or diplomas, but I learned things, like how to speak English, simply by working. In Afghanistan, people are not at all educated. I can not go back. I don’t have anything to do there.

With documents, the first thing I want to do is study. It’s been 3 years since I wanted to go to school to learn Dutch and French, but my first target is documents. Then get a job, and get married.

I’m not asking for money, all I need is documents. Afghan Sikhs and Hindus don’t come here to receive money – we’re businessmen. I am not a beggar. I’m a businessman but they treat me like a beggar.

Belgium is a good country, but without papers it is like a jail.** I can’t go anywhere. I can only think inside Belgium. I live between walls. Like somebody locked me up. And if they send me back, my life is finished.

I was very strong and sure of myself when I came here, but now I am being pushed down. We have been protesting for five months. I’m getting tired. But yes, I continue. I try. I walk the walk, I go to the protests. What can I say? La loi c’est la loi?***

______________________

*papers/documents = a work permit, an ID card, a passport
**according to the Dublin Regulation, asylum seekers who have given their finger prints in one European country are not allowed to ask for asylum in another EU country, and in case of a negative decision, are not allowed to leave the country
***the law is the law = phrase that mostly covers the acts and decisions of Belgium’s Secretary of State responsible for Migration and Asylum

Interview compiled by Marlene N.

See also this site on Afghan Sikhs and Hindus

Posted in Afghanistan, Discrimination, English | 22 Comments

Wat ik zie wanneer ik naar Maggie kijk.

 

Zelfs bij het beluisteren van haar tientallen interviews ontwaar ik niets nieuws in de woorden van Maggie. Niet één argument, niet één diepzinnige gedachtegang. Integendeel zelfs. Ik hoor gespeeld krachtig uitgesproken woorden die elke keer opnieuw opgewarmd en geserveerd worden.  Ik zie en hoor een dametje dat zo bang is van de wereld en zijn vele mogelijkheden aan emoties, dat ze zich op allerlei manieren heeft geblindeerd.  Nep krachtig is nog zwakker dan breekbaar, want het vergt kracht om breekbaar te durven zijn.

Alle middelen zijn goed om zich te beschermen: halskettingen en handtassen (die steeds reusachtiger worden), een oerdegelijk diploma (gecertifieerde slimheid), en vooral een team en de wet (want zij is niet degene die beslist).

Ik heb  er een paar gekend, van die landgenoten uit het noorden: dichter bij de aarde en hun dorp dan bij hun land en nog verder verwijderd van de wereld, schamen ze zich een beetje dat ze thuis stiekem dialect spreken. Als eersten van de familie hebben ze gestudeerd, en voor pa, ma, bomma, nonkel en zelfs voor het dorp zijn ze de grote trots. Niet zo lang geleden rijk geworden, zullen ze nooit op avontuur gaan in Brussel, want daar is het veel te gevaarlijk. Wel gaan ze regelmatig op city trip naar een hippe stad. ‘s Avonds verorberen ze gevulde ananas met krab, gekocht bij de beste visboer van het nabijgelegen stadje. Met een fles of twee Sancerre, want cultuur hebben ze. De Vlaamse bon vivant ziet er best aandoenlijk uit, zo achter het stuur van een veel te grote auto, met een veel te dure zonnebril op. Maar wie maakt dat wat uit? Als je ervoor gewerkt hebt mag je het ook laten zien.

Op dit moment is de Staatssecretaris uit Merchtem het politieke ideaal van vele Belgische burgers: ze heeft de volkse eenvoud van een vrouw die hard werkt weten te bewaren. Dat is goed, dat is stevig. Bovendien past ze enkel de wet toe; het is dus niet nodig vragen te stellen, want de wet is goed. Ten slotte hebben wij, hardwerkende mensen, niet de tijd om overal bij stil te staan, laat staan om ter plaatse te gaan kijken in het land van herkomst van elke vluchteling, toch? Mouwen opstropen en ploeteren voor de kost!

Ik heb het geprobeerd, maar het lukt me maar niet om in Maggie een stoere dame te zien. Ik zie een intellectueel kwetsbare persoon met een ijzeren schild. Maar stel haar een onverwachte vraag en ze struikelt. Bestudeer haar body language: ze is doodsbenauwd voor het onverwachte. Waar ze zich wel goed bij voelt, dat zijn de door haar communicatie dienst ingefluisterde mantra’s: “De wet is de wet – ik zit zeer goed in mijn vel – de politiek is als geneeskunde: ik zoek de ziekte en geef een pil”. De drie keer dat onze media het aangedurfd hebben om minder voorspelbare vragen te stellen, beging ze flaters en onhandigheidjes die soms tot onwaarheden leidden. Ik zit nog steeds te wachten op een authentieke uitspraak.

Vandaag gaf de heldin van een bepaald deel van het volk een interview op de RTBF waarmee ze wederom de kranten haalde: ze noemde alle acties ter ondersteuning van de uitgeprocedeerde Afghaanse vluchtelingen ‘chantage’. Protestmarsen, hongerstakingen: chantage. Weet u nog hoe ze enkele maanden geleden de aanwezigheid van Afghaanse kinderen, en de bezetting van een leeg gebouw bestempelde als ‘chantage’? Het lijkt of de staatssecretariële souffleurs over bitter weinig argumenten beschikken:  is elke uiting van ongenoegen tegenwoordig een vorm van chantage? Het is in elk geval fijn voor een publiek dat duidelijkheid wil – want dat heeft aan de toog nu met één woord genoeg.

Wanneer ik naar die politieke leegte kijk, lijkt de dienst Asiel en Migratie me eerder het instrument van een systeem dat inspeelt op de angsten en vermoeidheden van het stemmende publiek. Naast afgewezen asielzoekers en verzuurde kiezers wordt misschien ook zij op haar beurt gebruikt door een politiek apparaat waar ze eigenlijk geen enkele controle over heeft.

Wat ik vooral voel voor deze dame is medeleven. Ik zou haar zo graag helpen iets ‘echts’ mee te maken, want niets mogen voelen moet verschrikkelijk zijn. We kunnen samen op bezoek gaan in de Begijnhofkerk in Brussel. Een babbeltje slaan met Vader Daniel, die er onderdak biedt aan een paar honderd uitgeprocedeerde oorlogsvluchtelingen. Ik zou haar dan vooral uitnodigen de verkleumde handjes van de Afghaanse kindertjes even vast te houden. Misschien voelt ze dan iets.

beg

Aan deze mannen, vrouwen en kinderen die een land van geweld en discriminatie wilden ontvluchten.
Uit steun aan deze families die zo graag een normaal leven zouden willen, met een school, een job en een woning.
Aan deze stralende mensen vol van leven, waar we zo veel van kunnen leren.


  Zie ook dit artikel uit De Standaard van 20 december

Posted in Afghanistan, Brussels, Deontologie, Maggie De Block, Nederlands, Pers, Politics, Power Abuse, Sikhs, Vlaanderen | 5 Comments

Ce que je vois quand je vois Maggie.

Quand je vois Maggie, je ne vois pas une dame de fer.
Quand je vois Maggie, je ne vois pas une politicienne avec une vision.
Quand je vois Maggie, je ne vois certainement pas une femme forte.
Photo: xpat.com

Photo: xpat.com

Même en écoutant ses dizaines d’interviews, je n’entends rien de neuf venant de Maggie. Aucun argument, aucune réflexion surprenante, puissante. Bien au contraire, je vois surtout une petite dame qui a peur. Une dame qui a tellement  peur du monde et des émotions, qu’elle a fini par se blinder par tous les moyens. Une petite dame perdue dans un monde trop grand et trop étrange pour elle.

Pour se blinder, elle emploie tous les moyens: des colliers et des sacs (qui deviennent de plus en plus volumineux), un beau diplôme (qui prouve qu’elle est intelligente), et puis son équipe, et la loi (car ce n’est pas elle qui décide).

J’en ai connu, de ces citoyens du nord du pays: plus proches de la terre et de leur village que de leur pays – et plus éloignés encore du monde, ils sont un peu gênés de parler le dialecte à la maison. En tant que premiers de la famille à obtenir un gros diplôme, ils resteront toujours l’espoir et la fierté des parents, grand-parents, oncles et tantes, et parfois même du… village. Récemment enrichis, ils ne s’aventurent jamais à Bruxelles car trop dangereux, mais ils se payent de temps à autre un city trip dans une ville à la mode. Le soir, ils mangent des demi ananas fourrés de crabe achetés chez le meilleur poissonnier de la ville voisine, arrosés d’un Sancerre ou deux. Bons vivants un peu maladroits, ils arborent des lunettes de soleil de marque derrière le volant de leur grosse voiture. Ils gagnent bien leur vie, ils ont le droit d’en être fiers. Ils ont bien travaillé pour, non?

Et voilà qu’une Secrétaire d’Etat représente l’idéal (politique) d’un bon nombre de citoyens belges: elle a gardé la simplicité d’une femme du peuple qui bosse. C’est bien, c’est du solide. En plus, elle applique la loi et rien que la loi – il ne faut donc même pas remettre ses actions en question. De toute façon, on n’a pas le temps de réfléchir à tout, ou de visiter tous les pays d’origine de tous les réfugiés, tout de même!

Et pourtant, je ne parviens pas à voir en Maggie une Dame de Fer. Je vois une personne intellectuellement fragile avec un gros bouclier. Posez-lui une question inattendue et elle trébuche. Observez son langage non verbal: elle a une peur bleue (haha!) de l’imprévu. D’ailleurs, elle parle surtout en mantras insufflés par son service de communication: “La loi, c’est la loi – je suis très bien dans ma peau – la politique c’est comme la médecine: il suffit de trouver la maladie et de donner le médicament”. Les trois fois où des journalistes ont osé présenter des questions moins prévisibles, elle a commis maladresses et gaffes, allant jusqu’au mensonge. J’attends le jour où elle me surprendrait avec une réflexion sincère et authentique.

Aujourd’hui, l’héroïne du peuple a fait la une suite à une interview à la RTBF, durant laquelle elle a traité de ‘chantage’ les actions pour les réfugiés de guerre afghans. Les manifestations d’Afghans et de Belges qui veulent une réponse politique digne  ont été qualifiées comme telles, ainsi que la grève de la faim, qui a d’ailleurs franchi l’étape critique des trois semaines pour deux des quatre grévistes. Et puis souvenez-vous: dans un passé récent, la même Maggie a qualifié de ‘chantage’ la présence d’enfants afghans, de même que l’occupation d’un bâtiment vide. Les souffleurs seraient-ils à court d’arguments en appellant toute expression de désaccord du chantage?

La dame de l’Asile et la Migration me semble surtout être l’instrument d’un système perverti qui joue sur les sentiments de peur de la part d’une partie de la population fatiguée, abusée et abrutie. Et après le peuple et les réfugiés déboutés, c’est elle qui est abusée à son tour. Mais où voit-on donc une ‘femme de poigne’?

Ce que je ressens pour cette dame, c’est surtout de la compassion. J’aimerais tant partager avec elle un moment ‘vrai’. Aller ensemble visiter avec elle l’Eglise du Béguinage. Y rencontrer le Père Daniel, qui offre son toit à une bonne centaine d’Afghans. Boire une tasse de thé avec eux et grignoter des Petits Beurres distribués par un vrai réfugié. Et je voudrais surtout l’inviter à tenir la main de la petite Fatima, de Maryam et d’autres petits réfugiés, afin qu’elle ressente quelque chose, le temps d’un instant. Ne fût-ce que le froid des petites mains qui ne demandent qu’à être chauffées. Ce serait vraiment sympa.

beg

En soutien à ces hommes, femmes et enfants venus d’Afghanistan pour fuir violence et discrimination.
En soutien à ces familles désirant une vie normale avec une école, un job et un logement décent.
En hommage à ces personnes rayonnantes, vibrantes de vie, qui ont tant à nous apprendre.

Voir également: “De quoi Maggie De Block est-elle le nom?” par Michel Henrion (paru dans Marianne Belgique)

Posted in Afghanistan, Afghans, Emancipation, Maggie De Block, Politique, Presse | Tagged , , | 21 Comments